ตอนที่ 14 ของกำนัลแด่หัวหน้ากองผลิต

พอกินข้าวเสร็จ อู่ต้าชิ่งก็เอาเนื้อกับแผ่นแป้งที่เหลือแขวนไว้บนขื่อบ้าน ซ่อนอย่างดี

เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่ากินจนหน้ามันแผลบ อู่ต้าชิ่งเลยเอาสบู่หอมก้อนใหม่เอี่ยมมาฟอกล้างหน้าล้างมือให้น้องทั้งสองจนตัวหอมฟุ้ง

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ชีวิตดี๊ดีแบบนี้อู่ต้าชิ่งคงไม่กล้าฝันถึง ประตูมิติทั้งสองบานที่โผล่เข้ามาในชีวิตเขานี่มันเหมือนความฝันจริงๆ

พอเก็บกวาดทุกอย่างเสร็จ ฟ้าก็เริ่มมืด อู่ต้าชิ่งตั้งใจจะไปบ้านหัวหน้ากองผลิตอู่กัง เลยกำชับเสี่ยวหย่วนให้กล่อมหน่วนเป่านอน ส่วนเขาห่อเนื้อหมูสองจินกับแป้งขาวอีกสองจินด้วยกระดาษมันแล้วเดินออกจากบ้าน

แต่ก้าวเท้าออกจากบ้านปุ๊บ เขาก็ถอยกลับเข้ามาทันที

ถือไปโทง ๆ แบบนี้สะดุดตาเกินไป เขาเลยไปรื้อเสื้อตัวเก่าๆ มาห่อของไว้ แล้วแบกฟืนมัดใหญ่ขึ้นบ่าทับไว้อีกที ค่อยเดินออกจากบ้าน

พอเปิดประตู ก็จ๊ะเอ๋กับป้าหนิวบ้านข้างๆ เข้าอย่างจัง

โชคดีที่ฟ้ามืด ป้าหนิวเลยสนใจแต่ฟืนมัดใหญ่บนหลังเขา

ป้าหนิวร้องทักเสียงแหลม "ดึกดื่นป่านนี้ แบกฟืนไปทำอะไรยะ?"

นางเดินมาจากทางกองฟืนหน้าบ้านอู่ต้าชิ่ง ที่รักแร้หนีบฟืนไว้อีกมัด ใช้หัวแม่ตีนคิดก็รู้ว่าป้าหนิวแอบมาขโมยฟืนหน้าบ้านเขาอีกแล้ว

อู่ต้าชิ่งกรอกตาใส่ "ได้ยินว่าบ้านป้ามีเนื้อเยอะ ผมว่าจะเอาฟืนไปแลกเนื้อบ้านป้ากินสักหน่อย"

ป้าหนิวสะดุ้งโหยงเหมือนเจอผี ถอยกรูดไปสองก้าว

"ตะกละจนเพี้ยนไปแล้วรึไง? แบกฟืนมัดเดียวจะมาแลกเนื้อฉัน?"

อู่ต้าชิ่งไม่อ้อมค้อม "วันหลังถ้าป้ายังกล้ามาขโมยฟืนบ้านผมอีก ผมจะบุกไปฉกเนื้อในไหบ้านป้ามากินบ้าง จะได้หายกัน ไม่ต้องมานั่งแลกให้เสียเวลา ปล้นเอาเลยง่ายกว่า"

ป้าหนิวหัวเราะแห้งๆ "ไอ้เด็กนี่ ปากคอเราะร้าย เป็นเพื่อนบ้านกันแท้ๆ แบ่งฟืนแค่นี้ทำเป็นงก ไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่"

อู่ต้าชิ่งไม่สนมารยาทกับคนพรรค์นี้ "ถ้าป้ามีน้ำใจรักเด็กขนาดนั้น งั้นผมพาน้องๆ ย้ายไปอยู่บ้านป้าเลยดีไหมครับ ไหนๆ ป้ากับลุงหนิวก็ไม่มีหลานชาย เดี๋ยวผมกับเสี่ยวหย่วนจะอยู่เลี้ยงดูพวกป้าจนแก่เฒ่า ส่งลงโลงให้เอง"

ป้าหนิวโกรธจนโยนฟืนในมือทิ้ง "ฝันไปเถอะ! คิดจะมาเกาะฉันกินเรอะ! นึกว่าฉันโง่เหรอไง รับตัวซวยสามตัวเข้าบ้าน ฉันกับตาเฒ่าหนิวขอยืนยันว่าจะขออยู่ให้นานกว่าพวกแก!"

เสียงด่าทอดังขึ้นเรื่อยๆ

อู่ต้าชิ่งขี้เกียจฟังเสียงหมาเห่า แบกฟืนเดินหนีไป

ที่บ้านอู่กังเพิ่งกินข้าวเสร็จ หวังอวี้เหมย เมียอู่กังกำลังเก็บโต๊ะ พอเห็นอู่ต้าชิ่งเดินยิ้มร่าเข้ามา เธอก็ปิดประตูใส่หน้าดังปัง!

อู่ต้าชิ่งหน้าหนาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งคราวนี้มาเพื่อเอาของมาให้ ไม่ได้มาขอ รอยยิ้มประจบประแจงเลยดูน่าหมั่นไส้กว่าเดิม

"อาสะใภ้ครับ ผมเองครับ ปิดประตูใส่ผมทำไมล่ะครับ"

หวังอวี้เหมยกระซิบไล่ผ่านประตู "ไม่ต้องมาทำหน้าสลอน บ้านฉันไม่มีข้าวเหลือมาแจกแกบ่อยๆ หรอกนะ"

"หัดมียางอายบ้าง บ้านฉันยังมีลูกต้องเลี้ยงอีกตั้งสองคน ไม่ต้อนรับ กลับไปซะ"

พูดจบก็หันไปมองในบ้าน อู่กังไม่ใช่แค่หัวหน้ากองผลิตหมู่บ้านอู่นะ แต่ยังเป็นบุคคลตัวอย่างระดับตำบล เป็นแรงงานดีเด่น ขืนอู่กังรู้ว่าเธอแล้งน้ำใจ เดี๋ยวจะยิ่งขนของไปให้ไอ้เด็กนี่เพิ่มอีก

ชาวบ้านลือกันให้แซ่ดว่าอู่ต้าชิ่งเป็นลูกนอกสมรสของอู่กัง ได้ยินทีสองทีเธอไม่คิดอะไร แต่ฟังบ่อยๆ มันก็อดระแวงไม่ได้

ดังนั้น ความเกลียดชังที่เธอมีต่ออู่ต้าชิ่งจึงฝังรากลึกถึงกระดูกดำ

อู่ต้าชิ่งแกล้งกระแอมเสียงดัง "อาสะใภ้ครับ ผมเอาฟืนมาให้คุณอาครับ วางฟืนเสร็จผมก็ไปแล้ว"

อู่ต้าชิ่งมั่นใจว่าเสียงเขาดังพอที่อู่กังในบ้านจะได้ยิน รวมไปถึงเพื่อนบ้านละแวกนั้นด้วย

ตามคาด หวังอวี้เหมยหน้าเขียวปั๊ดด้วยความโกรธ

อู่กังไม่เพียงได้ยิน เพื่อนบ้านก็เริ่มโผล่หน้าออกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าอู่ต้าชิ่งเอาของมากำนัลหัวหน้ากองผลิตจริงเหรอ

อู่กังเดินออกมาถลึงตาใส่เมีย "หลานมาหา ทำไมไม่เปิดประตูให้ล่ะ"

อู่ต้าชิ่งแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ตะโกนถามต่อ "อาครับ ฟืนนี่ให้วางตรงไหนดีครับ?"

ทั้งอู่กังและหวังอวี้เหมยขยันขันแข็ง กองฟืนบ้านนี้สูงท่วมหัว จะขาดแคลนฟืนมัดเดียวของเขาได้ยังไง

อู่กังรู้ว่าโดนเด็กมันเล่นงานเข้าให้แล้ว เลยตอบเสียงขุ่น "วางไว้ตรงไหนก็ได้"

มองเจ้าเด็กหน้าเป็นด้วยความระแวง ไม่รู้ว่ามันมาไม้ไหนอีก

พอวางฟืนเสร็จเข้ามาในบ้าน อู่ต้าชิ่งก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเด็กดีเรียบร้อย ยัดห่อเนื้อกับแป้งใส่มืออู่กัง

"ให้คุณอากับอาสะใภ้ครับ ผมกลัวคนเห็นเลยเอาฟืนบังหน้ามา"

อู่กังขมวดคิ้ว มองซ้ายมองขวาดูหน้าต่างว่าไม่มีใครแอบดู แล้วกระซิบถาม "ของพวกนี้เอ็งไปเอามาจากไหน?"

หวังอวี้เหมยตกใจ "ต้าชิ่ง บอกอามาตรงๆ นะ ไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาใช่มั้ย?"

อู่ต้าชิ่งบอกความลับเรื่องประตูมิติไม่ได้อยู่แล้ว เลยงัดนิทานที่แต่งไว้มาใช้

"วันนี้ผมเข้าเมืองไปช่วยนายพลคนหนึ่งไว้ครับ ของพวกนี้ท่านให้มาเป็นรางวัลตอบแทน แต่ผมกลัวปู่กับย่ารู้แล้วจะมาไถ เลยแอบเอากลับมาเงียบๆ ไม่บอกใคร"

อู่กังมองเนื้อหมูสีสวยกับแป้งขาวจั๊วะเกรดพรีเมียมที่ชาวบ้านทั่วไปต่อให้มีคูปองก็หาซื้อยาก แล้วก็เริ่มคล้อยตามเรื่องนายพลที่อู่ต้าชิ่งกุขึ้นมา

"งั้นเล่ามาซิว่าไปช่วยนายพลอีท่าไหน ท่านทำอะไร ทำไมตอนกลางวันอาไม่เห็นเอ็งออกจากหมู่บ้านเลย?"

นิทานเรื่องนี้อู่ต้าชิ่งแต่งไว้จนคล่องปาก เล่าเป็นฉากๆ ใส่อารมณ์สมจริง จนสองผัวเมียเริ่มเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

"เอ็งไม่ได้โกหกแน่นะ?"

"ของก็กองอยู่ตรงหน้าเนี่ยครับ ถ้าไม่มีเส้นสายจริง ผมจะไปหาของดีแบบนี้มาจากไหนล่ะ"

อู่กังดันของกลับไป "อาไม่ขัดสนหรอก เอ็งเอาไปให้น้องๆ กินเถอะ ผอมโซกันขนาดนั้นต้องบำรุงหน่อย"

อู่ต้าชิ่งดันกลับไปอีก "รับไว้เถอะครับอา ผมแบ่งมาให้แปลว่าที่บ้านยังมีอีก ท่านนายพลให้มาเยอะแยะเลยครับ"

"เอาเถอะๆ หลานให้ก็รับไว้เถอะ น้ำใจเด็กมัน" หวังอวี้เหมยกลัวอู่กังจะปฏิเสธอีก เลยรีบพูดตัดบท

พรุ่งนี้ลูกสองคนจะกลับจากโรงเรียนในเมือง มีเนื้อกับแป้งดีๆ แบบนี้ ทำเกี๊ยวกินสักมื้อคงไม่เลวนัก

อู่กังหน้าแดงด้วยความอายแทนเมีย แต่อู่ต้าชิ่งกลับยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

"อาครับ เดี๋ยวว่างๆ ผมจะเอาแป้งที่เหลือไปแลกของในตลาดมืด ถ้าได้ของดีๆ มาอีกจะเอามาฝากนะครับ"

"ไอ้ตัวแสบ! ระวังตัวหน่อยเถอะ อย่าเพิ่งได้ใจไป"

อู่ต้าชิ่งหัวเราะ "แหะๆ อาครับ จริงๆ ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนหน่อย ขอยืมจักรยานอาขี่สักสองวันได้ไหมครับ?"

อู่กังชี้หน้าคาดโทษ "ที่แท้ก็เล็งจักรยานข้าไว้นี่เอง จะเอาไปขนของค้าขายล่ะสิ ฝันไปเถอะ"

หวังอวี้เหมยที่รับของกำนัลมาแล้ว กำลังรู้สึกผิดที่เมื่อกี้ปิดประตูใส่อู่ต้าชิ่ง เลยแกล้งดุสามี "เด็กมันนานๆ จะขออะไรสักที จักรยานขี่แป๊บเดียวล้อมันไม่หายไปไหนหรอกน่า"

พูดพลางเธอก็ไปหยิบกุญแจรถมาให้ "เอ้า เอาไป แต่อย่าขี่ซิ่งนะ แล้วก็ระวังอย่าให้ใครจับได้ว่าไปทำอะไรไม่ดีมาล่ะ"

อู่ต้าชิ่งพูดยกยอกลับไปอีกชุดใหญ่ ก่อนจะเดินไปที่ลานบ้าน เห็นผักกาดขาวในแปลงงามน่ากิน เลยขอมาหัวหนึ่ง ห่อเสื้อกลับบ้าน

ตอนไปส่งอู่ต้าชิ่งที่ประตู หวังอวี้เหมยถามตามมารยาท "ต้าชิ่ง กินข้าวเย็นมารึยัง อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ?"

อู่ต้าชิ่งหันไปเห็นไข่ไก่สองฟองยังวางอยู่ในเล้าไก่ ก็ยิ้มแฉ่ง

"ถ้าอาสะใภ้เกรงใจ งั้นผมขอไข่ไก่สองฟองในเล้านั้นได้ไหมครับ พอดีช่วงนี้เสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าบ่นอยากกินไข่"

หน้าหวังอวี้เหมยบูดสนิททันที

ไอ้เด็กนี่มันหน้าด้านจริงๆ กล้าเล็งไข่ในเล้าไก่ฉันเรอะ!