บทที่ 2: หลบหนีจากบทเดิม!

บทที่ 2: หลบหนีจากบทเดิม!

[โฮสต์... ท่านแน่ใจหรือว่าจะเลิก?]

'ใช่ ข้าแน่ใจ ข้าเลิกแล้ว!'

[รับทราบ...]

'ข้าจะสูญเสียระบบตอนนี้เลยหรือไม่'

[โปรดขอเวลาสักครู่ ระบบกำลังประมวณผล-------- เพื่อตอบคำถามโฮสต์ พวกระดับสูงมองว่า 'การกบฏ' เล็กๆ น้อยๆ ของท่านเป็นเรื่องตลก และตัดสินใจที่จะดูว่าท่านจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของท่านอย่างไร เพื่อที่จะตอบคำถามของท่านได้อย่างเต็มที่... ไม่ ท่านจะไม่สูญเสียระบบ!]

'ข้าเข้าใจแล้ว... ข้าเดาว่ามันเป็นผลดีสำหรับข้า อา ข้าลืมไป ข้าควรไปที่บริษัทบันเทิงเพื่อกำจัดหนูสักหน่อย'

ทันใดนั้นเขาก็เดินออกจากห้องของเขาและเดินลงบันไดวน กู้เซีย สังเกตเห็น กู้หลินแม่ของเขาและกู้เหลาพ่อของเขากำลังรับประทานอาหารกลางวันในห้องอาหาร

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าจะไปทำงานที่บริษัทบันเทิงของข้าสักหน่อย”

เมื่อได้ยินเสียงของลูกชาย กู้เหลาแสดงสีหน้าเฉยเมยแลพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อว่าลูกชายเกเรของเขากำลังจะ 'ไปทำงาน'

"ไอ่หยา ในที่สุดเซียตัวน้อยของแม่ก็รู้จักรับผิดชอบ ไม่ปล่อยให้พี่สาวของเจ้าต้องรับภาระเอาไว้คนเดียวแล้วหรือ?" กู้หลินพูดพร้อมรอยยิ้มอันแสนสดใส

นี่เป็นข่าวดีสำหรับหญิงวัยกลางคน เพราะเธอใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากให้ลูกชายเลิกเถลไถลและตั้งใจทำงานเสียดี!

"ใช่ ข้าตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่ข้าต้องรับผิดชอบในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลกู้"

"...."

"...."

กู้เซีย พูดเบา ๆ ขณะที่เขามุ่งหน้าไปที่ประตู ทิ้งให้พ่อแม่ทั้งสองอึ้งจนพูดไม่ออก

เขามุ่งหน้าออกไปที่ประตู และประตูก็ปิดอัตโนมัติหลังจากเขาเดินออกมา แล้วเดินไปที่โรงรถ

เมื่อเข้าไปในโรงรถ เขาจ้องมองรถหรูหลายร้อยคันซึ่งมีราคากว่าล้านเหรียญสหรัฐ

Mercedes-Benz(เบนซ์), Tesla(เทสล่า), BMW(บีเอ็มดับเบิ้ลยู), Volvo(วอลโว่), Audi(ออดี้), Porsche(ปอเช่), Lexus(เลกซัส), Lamborghini(แลมโบกินี่), Ferrari(เฟอร์รารี่), Bugatti(บุลกาติ) และ Land Rover (แลนโรเวอร์)

นี่คือยี่ห้อรถส่วนตัวของเขาทั้งหมดที่เขาครอบครองภายในโรงรถขนาดพอเหมาะของเขา

เมื่อตัดสินใจเลือกรถบุลกาติสีฟ้าอ่อน เขาเข้าไปในที่นั่งคนขับและคาดเข็มขัดนิรภัย และกดปุ่มเล็กๆ สีแดงเพื่อเปิดประตูโรงรถ

สตาร์ทเครื่องยนตร์และเหยียบคันเร่ง ขับรถออกจากโรงรถและออกจากประตูรั้วซึ่งนำไปสู่ถนน

[โฮสต์... ระบบขอเตือนว่าเนื้อเรื่องยังดำเนินอยู่]

กู้เซียถอนหายใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้และรู้สึกปวดหัวมาก

[ข้ารู้ว่าหลินเยนนางเอกคนน้องซื่อบื้อกำลังจะชนท้ายข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ และบังคับให้ข้าเรียกค่าชดใช้จากนาง]

[เธอจะพูดว่า "ข้าขอโทษ ข้ามีเงินไม่พอและข้าต้องจ่ายค่าเช่าห้องภายในสัปดาห์นี้ บลาๆ พล่ามข้อแก้ตัว ไปเรื่อย” ]

[แล้วข้าที่เป็นวายร้ายตัวรอง จะขอให้เธอเป่าไอ้นั่นให้แทนเงิน ซึ่งเธอปฏิเสธ ทำให้ข้าโกรธแล้วก็ขู่เธอด้วยภูมิหลังของข้า]

[ในขณะที่ข้ากำลังจะบังคับเธอเข้าไปในรถบุลกาติของข้า ก็มีคนโทรแจ้งตำรวจ จากนั้นนางเอกอีกคน เยนหยิงก็ปรากฏตัวและจับกุมข้า ซึ่งทำให้คนถ่ายรูปและนำไปโพสต์ในโซเชียล..]

[แต่ไม่ต้องห่วง! ข้ามีความคิดดีๆ! ข้าจะใช้อีกเส้นทางหนึ่งเพื่อไปทำงาน ซึ่งก็คือ ถนนเวทย์มนตร์ 201]

[ข้าสามารถหลีกเลี่ยงนางเอกงี่เง่าสองคนนั้นได้!]

กู้เซียยิ้มจนปากฉีกถึงหูในขณะที่เขาขับรถอย่างใจเย็น

.

.

หลินเยนที่กำลังขี่จักรยานสีชมพูคันเล็ก เธอมีผิวขาวสะอาดภายใต้ชุดสีเขียวที่เธอสวม ผมสีบลอนด์เส้นเล็กปะบ่าของเธอ

'ทำไมข้าถึงได้ยินเสียงใครก็ไม่รู้ในหัวของข้า'

'ละ-แล้วไอ้สารเลวนี่กำลังบอกว่ามันจะบังคับให้ข้าเป่าไอ้นั่นของมันงั้นเหรอ!?'

ใบหน้าของหลินเยนกำลังเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับมะเขือเทศ

เธอสะบัดหน้าส่ายหัวจากซ้ายไปขวา ดวงตาของเธอหมุนติ้ว และในไม่ช้า สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียด

'ข้าจะทำให้มันเห็นว่าจะมารังแกคนอย่างข้าไม่ใช่เรื่องง่าย!'

เธอหันหลังกลับด้วยจักรยาน เธอเริ่มปั่นจักรยานไปยัง ถนนเวทย์มนตร์201ทันที...

.

.

.

ภายในสถานีตำรวจ

เยนหยิง ที่กำลังสอบปากคำชายคนหนึ่งพบว่าตัวเองหน้าแดงมากขึ้นเมื่อได้ยินคำบางคำ [เป่าไอ้นั่นงั้นหรอ]

'ไอ้เวรนี่! กล้าว่าข้าโง่เรอะ!?'

โดยไม่พูดอะไร เธอเดินกระทืบเท้าออกจากห้องสอบสวนด้วยความโกรธ ทิ้งให้คู่หูของเธอตกตะลึง

เดินออกจากสถานีตำรวจและขึ้นยานลาดตระเวนของเธอ สตาร์ทมันและเหยียบคันเร่งไปยังถนนเวทย์มนตร์201 ทันที