21 คอสตูมฮีโร่

คาบแรกควรจะเป็นวิชาพื้นฐานฮีโร่ของ ออลไมท์ ซึ่งเป็นคลาสที่เน้นการฝึกฝนต่างๆ เพื่อสร้างรากฐานของการเป็นฮีโร่ให้มั่นคง ถือเป็นวิชาเอกหลักของสาขาฮีโร่ U.A. และยังมีหน่วยกิตสูงสุดในบรรดาทุกวิชาด้วย

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ออลไมท์ สอนไปแค่สองคาบ คิระ โยชิคาเงะ ดูออกว่าเขากำลังเตรียมอะไรบางอย่าง เขาไม่ได้ลงรายละเอียดลึกซึ้ง แค่แตะประเด็นปัญหาและความรับผิดชอบที่โปรฮีโร่ต้องเผชิญ

อย่างไรก็ตาม... สมกับเป็น ออลไมท์ การนำเสนอที่เต็มไปด้วยพลังของเขาทำให้นักเรียนทุกคนในห้องตื่นเต้น ระหว่างบรรยาย เขาจะสอดแทรกเรื่องราวจากประสบการณ์ตรงของเขาเป็นระยะ ซึ่งดึงดูดความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนได้อย่างอยู่หมัด แน่นอนว่า คิระ ก็เป็นหนึ่งในนั้น

"ฉัน.." เสียงทุ้มลึกดังกึกก้องมาจากประตูห้องเรียน สีหน้าคาดหวังปรากฏบนใบหน้าทุกคน เพราะว่า

"...ผ่านประตูเข้ามาแบบคนปกติแล้ว!!" ประตูห้องเรียนบานกว้างถูกผลักเปิดออก และ ออลไมท์ ยืนอยู่ที่นั่น จับกรอบประตู และโน้มตัวเข้ามาในห้องเรียนพร้อมรอยยิ้มที่สร้างความอุ่นใจ

"นั่นมัน!" มิโดริยะ อิซึคุ ลุกพรวดขึ้นยืน "คอสตูมฮีโร่ยุคซิลเวอร์เอจของ ออลไมท์! เป็นสัญลักษณ์ของยุคทองการ์ตูนอเมริกัน เหมือนซูเปอร์แมนเลย!"

"ความต่างของลายเส้นมันมหาศาลจนน่ากลัวเลยแฮะ..."

เมื่อวาน ออลไมท์ ใส่สูทลายทางสีเหลืองมาสอน แม้ว่ามันจะยังดูคับแน่นด้วยกล้ามเนื้อ แต่ก็ให้ภาพลักษณ์ที่สูงใหญ่และแข็งแรง แต่ทว่าวันนี้... บอดี้สูทสไตล์ซูเปอร์แมนนี้เปิดเผยกล้ามเนื้อระเบิดพลังของเขาออกมาอย่างเต็มที่ สร้างภาพลักษณ์ที่ทรงพลังสุดขีด ด้วยเหตุผลบางอย่าง คิระ รู้สึกว่าเงาบนหน้าของเขาเหมือนเส้นที่วาดด้วยดินสอ ให้ความรู้สึกแปลกๆ เหมือนหลุดมาจากคนละลายเส้น

จะพูดยังไงดี... คิระ ตระหนักได้ว่ามันคืออะไร ความสูงเกือบสองเมตร กล้ามเนื้อที่แน่นปึ้กและใหญ่โต มันคือลายเส้นที่สุดยอดจากอนิมะเรื่องโปรดในชาติก่อนของเขา JoJo's Bizarre Adventure นั่นเอง!

มันไม่ชัดเจนนักตอนดูวิดีโอของ ออลไมท์ แต่พอได้เห็นใกล้ๆ แบบนี้ ความรู้สึกเดจาวูยิ่งแรงกล้า หรือว่า... เพราะเขาชอบ "โจโจ้" เขาเลยมาที่โลกนี้พร้อมกับความสามารถของ คิระ โยชิคาเงะ แถมยังกลายเป็นพวกโรคจิตนิดๆ... ทั้งหมดนี้มันเชื่อมโยงกับ ออลไมท์ ด้วยรึเปล่า?!

ขณะที่ คิระ กำลังจมอยู่กับทฤษฎีสมคบคิดของตัวเอง ออลไมท์ ยืนเท้าเอวอยู่ที่แท่นบรรยาย "หลังจากเรียนมาหลายวัน ฉันเชื่อว่าพวกเธอมีความเข้าใจที่ลึกซึ้งขึ้นเกี่ยวกับความหมายของการเป็นฮีโร่" เขาหยุดและยิ้มร่าอันเป็นเอกลักษณ์ "ฉันรู้ว่ามันกะทันหัน แต่วันนี้ เราจะมาทำ... การฝึกซ้อมต่อสู้จริง!!"

"การฝึกซ้อมต่อสู้จริง!"

ทั้งห้องตะโกนพร้อมกัน หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็ยืดตัวตรงด้วยความตื่นเต้น

"และสิ่งที่มาคู่กันก็คือสิ่งนี้... ดูทางนี้!" ออลไมท์ ชี้ไปที่ผนังด้านซ้ายของแท่นบรรยาย พร้อมเสียงกลไกเลื่อน ล็อกเกอร์ที่มีหมายเลขหลายแถวก็โผล่ออกมาจากผนัง เหมือนตู้นิรภัยธนาคาร แต่ละล็อกเกอร์ทำจากโลหะล้วน เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ข้างใน เสียงลมหายใจของนักเรียนก็เริ่มหนักหน่วง

ออลไมท์ ไม่ปล่อยให้พวกเขารอนาน "นี่คือคอสตูมฮีโร่ของพวกเธอ ที่สั่งทำพิเศษตาม 'ใบลงทะเบียนอัตลักษณ์' และ 'คำร้อง' ที่พวกเธอส่งมาก่อนเข้าเรียน! หาตู้ที่มีเลขที่นักเรียนของตัวเอง เปลี่ยนชุด แล้วไปเจอฉันที่ สนามเบต้า!"

"เอาล่ะ ฉันไปล่ะนะ!" เช่นเดียวกับตอนมา ออลไมท์ จากไปอย่างรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ สร้างลมกระโชกแรงและหายวับไปราวกับสายลม

การจากไปของ ออลไมท์ ไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นของนักเรียนลดลงเลย ตรงกันข้าม พวกเขายิ่งกระตือรือร้นมากขึ้น พวกเขาลุกขึ้นยืนอย่างโกลาหล ต่างกระตือรือร้นที่จะไปเอาคอสตูมของตัวเอง แม้ว่า อีดะ เท็นยะ จะตะโกนพยายามรักษาความสงบ แต่เมื่อมีอาหารอันโอชะอยู่ตรงหน้า ฝูงหมาป่าผู้หิวโหยก็ไม่คิดจะรอ ทุกคนอยากเป็นคนแรกที่ได้ชุด

คิระ ขมวดคิ้ว ลุกขึ้นจากที่นั่ง และพูดบางอย่างกับ จิโร่ เคียวกะ เธอพยักหน้า หยิบลำโพงขนาดเล็กออกมาจากโต๊ะ และเสียบแจ็คจากหูของเธอเข้าไป

"กรี๊ดดดดด~"

เสียงแหลมสูงบาดหูระเบิดก้องห้องเรียนทันที กลบเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียนจนหมด พวกเขาอดไม่ได้ที่จะยกมือปิดหู เงียบเสียงลง และหันไปหาต้นตอของเสียง

จิโร่ ซึ่งไม่อยากรับผิด ดึงแจ็คหูออกเงียบๆ และมองไปที่ คิระ ราวกับจะบอกว่า เขาบังคับให้ฉันทำนะ ไม่เกี่ยวกับฉัน

คิระ เอามือออกจากหูอย่างใจเย็น แม้ลำโพงจะไม่ได้หันมาทางเขาและเขาจะปิดหูไว้ก่อนแล้ว แต่เขาก็ยังรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขา เขาพูดเสียงเรียบ "เข้าแถวตามเลขที่เพื่อรับชุด พอได้ชุดแล้วก็ไปห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เปลี่ยนเสร็จแล้วให้ตรงไปที่ สนามเบต้า เพื่อพบ ออลไมท์"

แม้ทุกคนในห้อง 1-A จะมีอัตลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์และความภาคภูมิใจที่สอบติดโรงเรียนนี้ แต่ท้ายที่สุด พวกเขาก็เป็นแค่เด็กอายุสิบห้า ที่ยังอยู่ในวัยที่จะทำตามคำสั่งโดยไม่รู้ตัว ออลไมท์ ไม่อยู่แล้ว แต่ คิระ ยังเป็นหัวหน้าฝ่ายการบ้านอยู่ เขาจึงมีอำนาจระดับหนึ่ง แม้จะมีเสียงบ่นพึมพำบ้าง แต่ก็ไม่มีใครโต้แย้ง และพวกเขาก็เข้าแถวรับชุดตามลำดับ

เลขที่นักเรียนเรียงตามตัวอักษรภาษาญี่ปุ่น ดังนั้นกว่าจะถึงตา คิระ ห้องเรียนก็ว่างไปครึ่งหนึ่งแล้ว คิระ หยิบบัตรนักเรียนออกมาและเสียบเข้าไปในตู้ที่มีหมายเลขของเขา ด้วยเสียงคลิกเบาๆ ตู้ก็เปิดออก และคอสตูมฮีโร่ของเขาก็นอนนิ่งอยู่ข้างใน

โดยทั่วไป คอสตูมฮีโร่จะผลิตโดยบริษัทที่ได้รับการสนับสนุนจาก U.A. แต่เพียงผู้เดียว โดยอิงตามคำขอของนักเรียน ก่อนเข้าเรียน นักเรียนจะส่งใบลงทะเบียนอัตลักษณ์ ข้อมูลร่างกาย และแบบร่างดีไซน์ บริษัทซัพพอร์ตก็จะสร้างชุดที่ทันสมัยและเหมาะสมที่สุดให้กับพวกเขา ชุดนี้อาจกลายเป็นสัญลักษณ์ของฮีโร่และคู่หูที่สำคัญที่สุดในอาชีพของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ตอนที่ คิระ ส่งเอกสาร เขาไม่ได้คิดไกลขนาดนั้น เขาแค่คิดว่าเขาต้องใส่ชุดนี้ไปตลอดสามปีในมัธยมปลาย ดังนั้นตอนส่งดีไซน์ เขาจึงระบุเจาะจงว่าขอแบบ "ธรรมดา สวมใส่สบาย และเรียบง่าย" พูดสั้นๆ คือเขาอยากให้มันรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าในชีวิตประจำวัน

โทนสีเป็นขาวดำ ดูธรรมดาๆ เมื่อมองผ่านๆ หลังจากเอาชุดไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและคลี่ออก คิระ ก็สวมบอดี้สูทสแปนเด็กซ์เข้าไป ชั้นในของชุดเป็นบอดี้สูทสีดำ มีเกราะสีขาวความแข็งแรงสูงหุ้มหน้าอก ข้อศอก และจุดอื่นๆ ที่เสี่ยงต่อการบาดเจ็บ มันให้การป้องกันระดับหนึ่งโดยไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหว

คิระ ออกแบบโดยอิงจากชุดคอมแบทของคาลเดียจากเกม Fate/Grand Order พอมองดูตอนนี้ การถอดแบบออกมาถือว่าทำได้ดีทีเดียว แต่... มันจะไม่เด่นไปหน่อยเหรอ?

แต่ทว่า เมื่อ คิระ มองนักเรียนคนอื่นๆ ที่ยังอยู่ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าชุดของเขาดูจืดชืดไปเลย อีดะ เท็นยะ สวมชุดเกราะเต็มยศหนาเตอะที่ดูเหมือนหลุดมาจากอัศวินยุคกลาง ส่วนขามีสิ่งที่ดูเหมือนท่อไอเสียมอเตอร์ไซค์โผล่ออกมา ทำให้คิดว่าถ้ามอเตอร์ไซค์กลายร่างเป็นคน ก็คงหน้าตาแบบนี้แหละ

คนที่ยืนอยู่หน้ากระจกไม่ยอมไปไหน ดูเหมือนจะชื่อ อาโอยามะ ยูงะ เขาสวมชุดสไตล์ขุนนางฝรั่งเศสคลาสสิกสุดอลังการ บนหน้าอกมีชิ้นส่วนคล้ายเลนส์กลมๆ ซึ่งน่าจะไว้สำหรับยิงเลเซอร์ ที่ทนดูไม่ค่อยได้คือแว่นกันแดดและผ้าคลุมที่ดูไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ราวกับจินตนาการว่าตัวเองเป็นเจ้าชายในยุคปัจจุบัน

"เฮ้ย มองอะไรวะ?" บาคุโก พูดประชด "ชุดแกนี่โคตรไร้จินตนาการเลยว่ะ"

"เอ่อ... นี่สไตล์นายเหรอ?"

จริงๆ แล้ว ชุดของ บาคุโก น่าตกใจที่สุด เขามีระเบิดมือขนาดใหญ่ทาสีเขียวสองลูกติดอยู่ที่แขน สวมเสื้อกั๊กหนังแขนกุด และหน้ากากครึ่งหน้าที่ปิดตา บนผมที่ชี้ตั้งอยู่แล้วของเขามีเครื่องประดับศีรษะที่แหลมยิ่งกว่าติดอยู่ข้างหลัง เอาไว้กันคนมาตบหัวรึเปล่านะ?

"นายดูเหมือนพวกบ้าการต่อสู้ที่คลั่งระเบิดเลย" คิระ ให้ความเห็น

ในความเป็นจริง ชุดของพวกเขาทั้งหมดอยู่ในขอบเขตความเข้าใจของ คิระ ท้ายที่สุด มันคือชุดหลากหลายที่ออกแบบมาเพื่อเสริมอัตลักษณ์ของพวกเขา พูดถึงเรื่องนี้ "อัตลักษณ์" จริงๆ แล้วหมายถึงลักษณะทางจิตวิทยาที่มั่นคงและเป็นเอกลักษณ์รวมถึงผลรวมทั้งหมดของบุคคล พูดอีกอย่างก็คือ อัตลักษณ์ คือภาพรวมทางจิตใจและจิตวิญญาณของบุคคล

ผ่านทางคอสตูม สาธารณชนสามารถรู้สึกได้โดยสัญชาตญาณถึงลักษณะและบุคลิกของฮีโร่แต่ละคน ทำให้เข้าใจพวกเขาได้ในระดับหนึ่ง

เมื่อเทียบกับพวกนั้น เขาเป็นคนที่ดูธรรมดาที่สุดในห้องจริงๆ เหรอ?

"ในที่สุดก็ได้ฝึกต่อสู้จริงสักที! ในที่สุดก็มีโอกาสได้สู้กับแกแบบแฟร์ๆ!" บาคุโก ไม่แม้แต่จะพยายามซ่อนจิตวิญญาณการต่อสู้ในดวงตาขณะมอง คิระ "รู้อะไรไหม ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะอัดแกให้เละ!"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ" คิระ สาดน้ำเย็นใส่ความกระตือรือร้นของเขา "การฝึกซ้อมต่อสู้จริงน่าจะให้เราทำความคุ้นเคยกับความสามารถของตัวเองและอัตลักษณ์ของคู่หูมากกว่า น่าจะแบ่งเป็นกลุ่ม การต่อสู้ตัวต่อตัวที่นายหวังไว้ไม่น่าจะเกิดขึ้นหรอก"

"อีกอย่าง... นายไม่คิดว่า โทโดโรกิซัง แข็งแกร่งกว่าเหรอ? ทำไมถึงเจาะจงอยากสู้กับฉันนัก?"

บาคุโก แสยะยิ้มชั่วร้าย "ถ้าจะสู้ แน่นอนว่าต้องเลือกคนที่มีเรื่องคาใจด้วยสิวะ ไปท้าตีท้าต่อยคนแปลกหน้ามั่วซั่ว นั่นมันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ"

"ตรรกะนายมันตรงดีนะ..."

"แน่นอน"

"...ฉันประชด"

จบตอน