Vol. 2 ตอนที่ 38: ความลับในวงเหล้า และการหนีออกจากวง

Vol. 2 ตอนที่ 38: ความลับในวงเหล้า และการหนีออกจากวง

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นฝนตกหนักขนาดนี้ตอนมาเที่ยว"

ฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเพลงที่จองจีพิลเปิดสร้างบรรยากาศ เสียงดนตรีประกอบคงมีแต่เสียงฝน อากาศอบอ้าว แต่ไม่ร้อนเพราะเราอยู่ที่ชายหาด

อาหารเย็นอร่อยมาก แม้ฉันจะกินน้อย แต่เนื้อย่าง หอย และกุ้งทำให้ฉันอยากกินเพิ่มเรื่อยๆ เราเพิ่งกินกันมาได้ชั่วโมงเดียว แต่โซจูหมดไปกว่าสิบขวดแล้ว ถึงอย่างนั้น แทฮันและเพื่อน ๆ รวมถึงจองจีพิลก็ดูไม่เมาเลย มีแค่ฉัน...

"กียองฮยอน เมาเหรอ?"

จองจีพิลโบกมือไปมาตรงหน้าฉัน ฉันเพิ่งดื่มไปไม่กี่แก้วเอง เพราะเวลาจองจีพิลแกล้งรินเหล้าให้ แทฮันจะแย่งไปดื่มแทน ฉันมั่นใจว่าฉันดื่มน้อยที่สุดในบรรดา 5 คนนี้ แต่แปลกที่เสียงฝน ไฟถ่านที่ลุกโชน และเพื่อน ๆ ของแทฮันทำให้ฉันรู้สึกดี หัวใจฉันเต้นระรัว

"เปล่า ไม่เมา"

ฉันยืนยันเสียงหนักแน่น หน้าฉันร้อนนิดหน่อย แต่นี่กำลังดีเลย สนุกพอประมาณ ฉันคิดว่าฉันคอแข็งกว่าที่คิด ปาร์คยอซุนหัวเราะ ส่ายหน้ามองฉัน

"ดูมันดิ เสียงยานเชียว"

ฉันแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเอื้อมมือไปรินน้ำ อิมแทฮันรีบเข้ามาแย่งไปรินให้

"ถ้ารู้สึกเมาก็ไปนอนเถอะ"

อิมแทฮันจับแขนฉันด้วยมือข้างที่ถือขวดน้ำ ฉันจะโดนไล่ให้ไปนอนอีกแล้ว ฉันยังไม่เมาสักหน่อย แต่มันชัดเจนว่าพวกเขาแค่หาข้ออ้างเพื่อจะเล่นกันเอง ฉันเปิดโปงความตั้งใจของพวกเขา ฉันสะบัดแขนแทฮันออกอย่างไม่ลังเล

"นายพูดแบบนั้นเพราะจะแอบเล่นกันโดยไม่มีฉันใช่มั้ยล่ะ"

"พูดอะไรของนายอีกเนี่ย?"

น้ำเสียงแทฮันเหมือนได้ยินเรื่องไร้สาระ ฉันมองไปรอบ ๆ ช้า ๆ จองจีพิล ลีด็อก และปาร์คยอซุนจ้องฉันเป็นตาเดียว ฉันอายมาก อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี หายใจไม่ทั่วท้องและเขินอาย ฉันดื่มน้ำแล้วพูดตะกุกตะกัก

"ชะ... ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ นะ... จริง ๆ"

"ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ"

"อือ..."

ซ่าาา- ฝนตกหนักกว่าเดิม บางทีฉันควรไปนอนจริง ๆ ฉันรีบกระดกโซจูตรงหน้า ไม่รู้ทำไมถึงดื่ม มันยังขมอยู่ในปาก

เวลาผ่านไปพอสมควร ฉันเมาจนแทบจะนอนฟุบไปกับโต๊ะแล้ว อิมแทฮันที่นั่งตรงข้ามเล่นนิ้วฉันที่วางพาดอยู่ จู่ ๆ ก็มีอะไรมาโดนขา ยุงนั่นเอง ฉันตบมันด้วยฝ่ามือ เพี๊ยะ! เสียงดังลั่น ลีด็อก ปาร์คยอซุน และจองจีพิลที่กำลังส่งโซจูให้กันหันมามอง

"กียองอา ยุงเหรอ?"

"อือ"

"จริงสิ เราไม่ได้จุดยากันยุงเลยนี่นา เมื่อกี้เห็นอยู่ข้างใน"

"เดี๋ยวฉันไปเอามาให้"

อิมแทฮันที่นั่งตรงข้ามหยุดเล่นมือฉัน มือที่ค้างอยู่กลางอากาศตกลงข้างตัว เขาลุกขึ้น ก้าวเท้าไปที่ประตูอย่างไม่ลังเล

"น่าจะอยู่ในห้องนั้นแหละ"

อิมแทฮันล้วงกระเป๋าเดินออกไปตามคำบอกของจองจีพิล ฉันมองแผ่นหลังเขาแล้วดื่มโซจูเพิ่ม ไม่รู้รสชาติแล้ว

ลีด็อกเริ่มพูดขึ้น

"แต่แปลกนะที่พวกเราสามคนเคยอยู่ห้องเดียวกัน"

"น่าจะครั้งแรกตั้งแต่มัธยมต้นมั้ง"

ปาร์คยอซุนตอบเรียบ ๆ

จองจีพิลถาม

"พวกนายสามคนเรียนโรงเรียนเดียวกันเหรอ?"

"ใช่ สนิทกันมากเลยล่ะ"

"นายมันตัวป่วนเลย"

ปาร์คยอซุนเบรกความกระตือรือร้นของลีด็อก ลีด็อกตะโกน "กูทำไมวะ?" พร้อมถือที่คีบ ลีด็อกกับจองจีพิลคล้ายกันนิดหน่อย

"ฉันอยากสนิทกับอิมแทฮันจริง ๆ นะ แม้แต่ตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกัน เขาก็เข้าถึงยากเพราะเขาชอบหายตัวไปตลอดเวลาที่มีโอกาส ฉันเคยกลัวว่าเขาจะเลิกคบพวกเราซะแล้ว"

"เขาก็กำลังจะเลิกคบอยู่แล้วนี่ ไม่เห็นเหมือนจะแคร์เลย"

ปาร์คยอซุนหัวเราะคิกคักกับมุกตลกฝืด ๆ ของตัวเอง มือที่เขี่ยแก้วเล่นของฉันชะงัก อยู่ด้วยกันเหรอ? ฉันถามลีด็อก

"พวกนายอยู่ด้วยกันเหรอ?"

"ใช่"

"ใคร กับใคร?"

"พวกเราก็ไปมั่วสุมกัน ทำไม? บอกไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก ทำไม อยากให้แนะนำสาวให้เหรอ?"

ลีด็อกพูดพร้อมยิ้มเยาะ น้ำเสียงต่างจากแทฮัน ถึงจะเป็นเพื่อนกัน แต่ไม่มีทางที่พวกเขาจะพูดเหมือนกัน อิมแทฮันไม่ใช้คำหยาบคายเลย และสองคนนั้นก็แค่พูดห้วน ๆ แต่ต่างจากคำหยาบที่หลุดออกมาจากปากลีด็อก ฉันช็อกมากกว่าที่รู้ว่าแทฮันเคยอยู่กับคนอื่น

"ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันเหรอ?"

ฉันเงียบเมื่อจองจีพิลถาม เขาดูสนใจมาก

"เออ เปิดห้องอยู่กัน"

เสียงลีด็อกเต็มไปด้วยความมั่นใจ ปาร์คยอซุนถามว่าพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่จองจีพิลซักไซ้ต่อ คำพูดที่ลีด็อกพ่นออกมาน่าตกใจมาก เขาอ้างว่าหนีออกจากบ้านและไปสิงอยู่ตามห้องโมเต็ล ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ พาแฟนมานอน หรือทำอะไรก็ตามตอนเมา เหมือนแดนเถื่อน

"..."

และเขาพูดถึงแทฮันที่อยู่ในห้องโมเต็ลนั้นด้วย

สมองฉันว่างเปล่า ร่างกายชาหนึบ ฉันสร่างเมาทันทีและค่อย ๆ ลุกขึ้น ฉันไม่อยากฟังอีกต่อไปแล้ว

"จะไปไหน?"

"ฉะ... ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ"

ฉันเดินออกไปโดยไม่มีเวลาเช็คหน้าตัวเองด้วยซ้ำ ลีด็อกยังคงพล่ามต่อไล่หลังมา ฉันไม่น่ามาเลย ความเสียใจถาโถมเข้ามา ร่างกายยังเมามาย แต่สมองแจ่มชัด พอเดินเข้ามาในบ้าน ประตูห้องทุกบานปิดสนิท แทฮันคงกำลังหายากันยุงอยู่ในห้องไหนสักห้อง แต่ฉันไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับเขา

วินาทีที่ได้รู้ความจริงว่าแทฮัน... คนที่แกล้งทำเป็นขี้อาย หน้าแดงเวลามองหน้าฉัน และทำตัวเหมือนไม่ประสีประสาเวลาจับมือหรือจูบ... เคยผ่านประสบการณ์โชกโชนมาแล้ว ฉันมองหน้าเขาไม่ติดจริง ๆ

"..."

ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นมันอึดอัด ฉันเลยออกไปที่ระเบียงริมทะเล ฉันเดินย่ำทรายเพราะคิดว่าต้องออกไปสูดอากาศข้างนอก ฝนตกหนัก ไม่สนใจหรอกว่าจะเปียก หรือระดับน้ำทะเลจะสูงขึ้น

ซ่าาา- มองทางข้างหน้าแทบไม่เห็นเพราะฝนตกหนัก ฉันเปียกโชกไม่ว่าจะเช็ดหน้าด้วยแขนกี่ครั้ง และไม่ว่าจะเดินเข้าใกล้ชายหาดแค่ไหน คลื่นตื้น ๆ ที่ซัดมาถึงข้อเท้าก็ยังสัมผัสเท้าฉัน

ฉันยอมรับก็ได้ ฉันเมา ฉันเมาและไม่เข้าใจสถานการณ์ เท้าฉันจมลงในทรายขณะที่ฉันเกาต้นคอ และในที่สุดฉันก็ล้มหน้าคว่ำ ข้อมือ เข่า และเท้าเปียกไปหมด

จู่ ๆ ฉันก็กลัว ถ้าคลื่นลูกใหญ่ซัดมาแบบนี้ ฉันอาจจะรับมือสถานการณ์ไม่ไหว

"..."

ฉันค่อย ๆ หันหัวกลับไป ทะเลดูดุร้ายขณะกลืนกินความมืดและสายฝน

"...กลัวจัง"

ฉันตะเกียกตะกายลุกขึ้น มีแต่ทรายเกาะเต็มเข่า มือ และเท้า เสื้อผ้าและร่างกายหนักอึ้ง ฉันค่อย ๆ หันหลังกลับ ระยะทางจากบ้านพักที่รู้สึกว่าใกล้เมื่อตอนกลางวัน กลับดูไกลลิบอย่างน่าประหลาด

ฉันสูดหายใจลึกปิดปากแน่น มองตรงไปข้างหน้า ศาลาที่ฉันเคยมากับแทฮันเมื่อกลางวันอยู่ห่างไปแค่สิบก้าว ฉันว่าไปหลบที่นั่นจนกว่าฝนจะหยุดน่าจะปลอดภัยกว่า มันไม่ไกลมาก เดี๋ยวก็ถึง