บทที่ 37: นายอำเภอชิงอวิ๋น 'เย่ชิงซาน'! หน่วยวิหคดำ!

บทที่ 37: นายอำเภอชิงอวิ๋น 'เย่ชิงซาน'! หน่วยวิหคดำ!

"อ๊ากกก!"

รองหัวหน้านอนแผ่หราอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือดและน้ำตา ไหลย้อยลงหยดสู่พื้น

สัมผัสถึงพลังที่เหนือกว่าขั้นขัดเกลาเนื้อหนังไปไกลโข รองหัวหน้าก็ตระหนักได้ทันทีว่า... โดนหลอกเข้าเต็มเปา!

"ศิษย์น้อง! รีบจับตัวมัน! มันรู้ตัวตนของพวกเราแล้ว!"

"จับมันเป็นตัวประกัน..."

ยังไม่ทันที่รองหัวหน้าจะพูดจบประโยค เขาก็ต้องเงียบเสียงลง

เพราะภาพที่เขาเห็นคือ ศิษย์น้องของเขา... หัวหน้าสาม... ถูกเหยียบจมดินไปแล้ว!

ศีรษะของหัวหน้าสามถูกเหยียบจมลงไปในพื้นดินแข็งๆ จนมิด เหลือเพียงกองเลือดสีแดงฉานไหลนองรอบๆ

ร่างกายของรองหัวหน้าสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เขามองเงาร่างที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แล้วละล่ำละลักถามด้วยความสิ้นหวัง

"แก... แก... แก..."

"แกเป็นคนหรือผีกันแน่!"

ศิษย์น้องของเขา เป็นถึงยอดฝีมือขั้นขัดเกลากระดูกเชียวนะ แต่กลับถูกกระทืบตายในฝ่าเท้าเดียว!

เมื่อเห็นลู่เสวียนเดินตรงเข้ามา รองหัวหน้าก็รีบตะโกนขอชีวิต

"อย่าฆ่าข้า! ถ้าฆ่าข้า... อาจารย์ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่! อาจารย์ข้าคือหัวหน้าค่ายโจรลมดำ! ยอดฝีมือขั้นขัดเกลาโลหิต!"

"อาจารย์ข้าอยู่ที่เทือกเขาจวิ้นหลิง... ตรง..."

กลัวลู่เสวียนจะไม่เชื่อ รองหัวหน้าถึงกับบอกพิกัดที่ซ่อนของอาจารย์ออกมาจนหมดเปลือก เพื่อข่มขู่หวังให้ลู่เสวียนกลัว

ผัวะ!

วินาทีถัดมา ศีรษะของรองหัวหน้าก็ระเบิดออก มันสมองและเลือดกระจายเกลื่อนพื้น

ลู่เสวียนจดจำตำแหน่งที่ซ่อนของหัวหน้าโจรไว้ในใจอย่างเงียบๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปไกลยังเส้นขอบฟ้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ส่วนเหลียงเฉิงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ข้างๆ ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่นาน

………

ที่ว่าการอำเภอ!

ลึกเข้าไปในเขตที่ว่าการ มีเรือนพักส่วนตัวที่เงียบสงบและมีการคุ้มกันแน่นหนา นั่นคือที่พำนักและที่ทำงานของ 'นายอำเภอ' พ่อเมืองแห่งชิงอวิ๋น

ชายคนหนึ่งเดินจ้ำอ้าวเข้ามาที่หน้าประตูเรือน ทหารยามเห็นหน้าก็รีบเปิดทางให้ทันที

ผู้มาเยือนคือ เฉินสือ หัวหน้ามือปราบ!

เฉินสือเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูดีมีรสนิยม กลิ่นหอมของหมึกและกระดาษอบอวลไปทั่วห้อง

เขาเงยหน้ามองไปที่โต๊ะทำงานไม้แกะสลักตัวใหญ่

หลังกองหนังสือที่วางเรียงรายเป็นระเบียบ มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่ บุคลิกของเขาดูสง่างาม สุขุมนุ่มลึก และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของปัญญาชน

เขาคือผู้มีอำนาจสูงสุดในอำเภอชิงอวิ๋น... นายอำเภอ 'เย่ชิงซาน'!

เฉินสือประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"เรียนท่านนายอำเภอ สายข่าวรายงานว่า เมื่อวานนี้ท่านผู้ช่วยนายอำเภอออกจากห้องเก็บตัวแล้วขอรับ"

เย่ชิงซานวางหนังสือในมือลง สีหน้าเรียบเฉย เอ่ยถามเสียงนุ่ม "ว่ามาเถอะ เหล่าเฉิน"

"แต่แปลกมากขอรับ ท่านผู้ช่วยนายอำเภอไม่ได้มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในจวน ดูเหมือนจะไม่สนใจเรื่องการตายของหวงเซวียนเจี๋ยเลยสักนิด"

ได้ยินดังนั้น เย่ชิงซานก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ดูแปลกใจอยู่บ้าง

"ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจเขา"

เย่ชิงซานเปลี่ยนเรื่อง "เหล่าเฉิน ที่เรียกเจ้ามาวันนี้ ก็เพื่อเรื่องที่เจ้าเคยรายงานคราวก่อน"

"คนจากทางเมืองมณฑลจะมาถึงวันนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น่าจะมาถึงชิงอวิ๋นช่วงบ่ายๆ เจ้าช่วยไปรอรับพวกเขาที่ประตูเมืองแทนข้าหน่อยนะ"

เรื่องที่เย่ชิงซานพูดถึง คือเหตุการณ์ที่เฉินสือนำทหารไปปราบโจรที่เทือกเขาจวิ้นหลิงเมื่อครั้งก่อน

ตอนนั้นเฉินสือต้องล่าถอยกลับมา เพราะไปเจอกับยอดฝีมือที่คาดไม่ถึงในกลุ่มโจร

ชายคนนั้นไม่เพียงแต่มีฝีมือร้ายกาจ แต่เฉินสือยังจำหน้าเขาได้แม่นยำ

หัวหน้าค่ายโจรลมดำ! ฟางเซิ่ง!

เฉินสือที่เป็นมือปราบมาค่อนชีวิต จำหน้าอาชญากรตัวฉกาจที่ทางการหมายหัวได้ขึ้นใจ ฟางเซิ่งคือจอมยุทธ์ ขั้นขัดเกลาโลหิต ที่มีชื่อเสียงโด่งดังและโหดเหี้ยม

เมื่อรู้ว่าเป็นใคร เฉินสือก็รีบสั่งถอนกำลังทันที แม้อีกฝ่ายจะบาดเจ็บ แต่ระดับพลังขั้นขัดเกลาโลหิตก็ไม่ใช่สิ่งที่เฉินสือจะรับมือไหว

ได้ยินคำสั่ง เฉินสือก็ดีใจจนออกนอกหน้า "ท่านนายอำเภอ! ทางมณฑลส่งยอดฝีมือคนไหนมาหรือขอรับ?"

คนที่ถูกส่งมาจัดการกับฟางเซิ่ง จะต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่

"ผิดแล้วเหล่าเฉิน ไม่ใช่คนของท่านเจ้าเมืองมณฑลหรอก แต่ท่านเจ้าเมืองส่งเรื่องต่อไปให้ 'หน่วยวิหคดำ' ต่างหาก"

ได้ยินชื่อนั้น เฉินสือถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ "หน่วยวิหคดำ!"

หน่วยวิหคดำ... องค์กรลับที่ขึ้นตรงต่อองค์จักรพรรดิ มีอำนาจล้นฟ้า สามารถสั่งประหารก่อนรายงานทีหลังได้!

ชื่อเสียงความน่าสะพรึงกลัวของหน่วยวิหคดำ เป็นที่รู้กันทั่วแผ่นดิน ว่ากันว่าสมาชิกทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะทางวรยุทธ์ที่ถูกคัดเลือกมาจากทั่วสารทิศ และได้รับการฝึกฝนอย่างหนักเพื่อเป็นคมเขี้ยวขององค์จักรพรรดิ กวาดล้างศัตรูของราชวงศ์ให้สิ้นซาก

"ใช่แล้ว! ครั้งนี้หน่วยวิหคดำมาด้วยตัวเอง!"

"เจ้าฟางเซิ่งนั่นถูกหน่วยวิหคดำไล่ล่ามาหลายปี"

"แต่คราวนั้นมันใช้วิชาบางอย่างหนีรอดไปได้ แล้วก็หายสาบสูญไป"

"ที่แท้มันหนีมาซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกแถวบ้านเรานี่เอง มิน่าล่ะถึงรอดหูรอดตาหน่วยวิหคดำมาได้ตั้งนาน"

พอรู้ว่าเป็นหน่วยวิหคดำ เฉินสือก็กระตือรือร้นทันที "รับทราบขอรับ! ถ้าเป็นหน่วยวิหคดำ ข้าน้อยจะรีบไปรอต้อนรับที่ประตูเมืองเดี๋ยวนี้เลย!"

"อื้ม!"

ขณะที่เย่ชิงซานพยักหน้าอนุญาต ก็มีเงาร่างงดงามเดินเข้ามาในห้อง

หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวลายดอกไม้ ผมยาวสลวยทิ้งตัวดุจม่านน้ำตก

นางเดินเข้ามาแล้วเอ่ยเสียงใส "ท่านพ่อ! ท่านอาเฉิน! ข้าขอไปด้วย!"

"พอดีเลย ครั้งนี้พี่เยียนหรานเป็นหัวหน้าทีมมาเอง ข้าอยากไปรับนาง!"

หญิงสาวผู้นี้คือ เย่เสวียน ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเย่ชิงซาน

และถ้าลู่เสวียนอยู่ที่นี่ เขาจะจำนางได้ทันที นางคือหญิงสาวปริศนาสวมผ้าคลุมหน้า ที่เขาเจอที่โรงเตี๊ยมเมาเซียนในตำบลสิบลี้นั่นเอง!

พอเห็นหน้าหลานสาว ใบหน้าเคร่งขรึมของเฉินสือก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้ม

"อ้าว! เสี่ยวเสวียน กลับมาเหนื่อยๆ ทำไมไม่พักผ่อนก่อนล่ะ เรื่องไปรับคนเดี๋ยวอาจัดการเอง"

ที่แท้ เย่เสวียนเองก็เป็นสมาชิกของหน่วยวิหคดำเช่นกัน! นางเพิ่งกลับมาจากมณฑลเพื่อมาเยี่ยมพ่อ

แต่พอกลับมาถึง ก็ได้ข่าวเรื่องฟางเซิ่งพอดี

ทางมณฑลจึงส่งทีมล่าสังหารมา นำโดย 'หลี่เยียนหราน' หัวหน้าหน่วยระดับ 'วิหคเหลือง'!

หน่วยวิหคดำแบ่งระดับตามความสามารถเป็น ฟ้า (เทียน), ดิน (ตี้), ดำ (เสวียน), เหลือง (หวง), คน (เหริน)

ระดับคน (เหริน): ขั้นขัดเกลาไขกระดูกขึ้นไป

ระดับเหลือง (หวง): ขั้นขัดเกลาโลหิตขึ้นไป

ระดับดำ (เสวียน): ขั้นลมปราณภายในขึ้นไป

ส่วนระดับดินและฟ้านั้น เย่เสวียนยังไม่รู้รายละเอียดแน่ชัด รู้แค่ว่าทั้งมณฑลมีระดับ 'วิหคดำ' บัญชาการอยู่เพียงคนเดียว

เย่เสวียนเพิ่งเข้าหน่วยวิหคดำเมื่อปีก่อน ด้วยการแนะนำของพ่อ ปัจจุบันอายุยังไม่ถึง 18 ปี แต่บรรลุ ขั้นขัดเกลาเนื้อหนังแล้ว ถือเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก

"ก็ได้ๆ ถ้าเสี่ยวเสวียนอยากไป งั้นก็ไปกับอาเฉินเถอะ"

เห็นลูกสาวดื้อดึง เย่ชิงซานก็ไม่อยากขัดใจ ยอมตามใจนางในที่สุด

(จบบทที่ 37)