บทที่ 26 การหยั่งรู้!

เมื่อมองแผ่นหลังของจี้อู่ฉางที่เดินจากไป ดวงตาของอานเข่อซินและไท่ยวี่เจี๋ยฉายแววอิจฉา สายตาของทั้งสองเย็นชาลงไปอีก

พวกนางย่อมรู้ดีถึงความร้ายกาจของวิชานิ้วทำลายหยก ทั้งสองเคยเห็นอาจารย์ใช้วิชานี้มาก่อน

เพียงชี้นิ้วเดียว ยอดเขาแตกสลาย ถูกตัดขาดไปส่วนหนึ่ง!

ภาพนั้นยังคงติดตาพวกนางจนถึงทุกวันนี้ ยากที่จะลืมเลือน!

ทำไมกัน?

พวกนางเข้าสำนักก่อน อีกทั้งยังมีพลังแก่กล้ากว่า แต่อาจารย์กลับไม่ถ่ายทอดวิชานี้ให้ หากแต่มอบให้กับน้องชายที่มีพลังเพียงขอบเขตฝึกลมปราณขั้นที่เจ็ด!

ในขณะนี้ ใจของอานเข่อซินและไท่ยวี่เจี๋ยกำลังร่ำร้อง! จิตใจของพวกนางบิดเบี้ยวไปแล้ว!

ถึงขั้นที่ในใจของพวกนางเริ่มมีความแค้นเคืองต่ออาจารย์ แค้นในความไม่ยุติธรรมของท่าน!

จี้อู่ฉางไม่ได้สนใจศิษย์พี่ทั้งสองที่เป็นเพียงญาติโดยพฤตินัยเหล่านี้ พวกนางไม่คู่ควรให้เขาเสียพลังงานใดๆ

เมื่อนึกถึงชาติก่อนที่ตนต้องคอยทักทายพวกนางทุกเช้าอย่างขยันขันแข็ง แล้วกลับถูกไล่ไปราวกับแมลงวัน จี้อู่ฉางได้แต่ส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น

คนประจบ คนประจบ สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไร

หากไม่ใช่เพราะชาติก่อนยังมีโชคอยู่บ้าง ได้คัมภีร์เพลิงม่วงเผาฟ้าจากพื้นที่ลับแห่งหนึ่ง การจะก้าวข้ามไปสู่ขอบเขตแยกวิญญาณคงเป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ!

จี้อู่ฉางนั่งขัดสมาธิลง สมองของเขากำลังทบทวนแก่นแท้ของวิชานิ้วทำลายหยก

วิชานิ้วทำลายหยกนั้นรุนแรงยิ่งนัก ในขณะที่ใช้ต้องบีบอัดพลังวิเศษในร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ทำให้พลังแน่นแข็งถึงขีดสุด

จากนั้นส่งพลังที่ถูกบีบอัดอย่างบ้าคลั่งนี้เข้าสู่ปลายนิ้ว ผสานรวมกับพลังร่างกาย กลายเป็นพลังผสมชนิดหนึ่ง

พลังนี้รุนแรงอย่างยิ่ง พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ คำว่า 'ทำลายหยก' ในที่นี้ก็หมายถึงการระเบิดนั่นเอง!

การใช้วิชานิ้วทำลายหยกด้วยวิธีนี้ย่อมมีพลังมหาศาล แต่การสูญเสียก็น่าสะพรึงกลัวไม่แพ้กัน แทบจะทุกครั้งที่ใช้ต้องสูญเสียพลังวิเศษในร่างกายไปถึงหนึ่งในสาม

แน่นอน หนึ่งในสามนี้เป็นสัดส่วนสำหรับจี้อู่ฉางในตอนนี้

ภายหลังเมื่อวรยุทธ์ของจี้อู่ฉางแก่กล้าขึ้น สัดส่วนการสูญเสียจะไม่มากเช่นนี้ แต่พลังที่ปล่อยออกมาจะยิ่งรุนแรงกว่าเดิม

ในชาติก่อนจี้อู่ฉางไม่เคยได้ฝึกวิชานิ้วทำลายหยกนี้จริงๆ

เพราะในชาติก่อนเส้นลมปราณมีปัญหา ไม่สามารถฝึกฝนได้ เมิ่งไฉ่หงจึงไม่ได้ถ่ายทอดวิชานิ้วทำลายหยกให้เขา แต่กลับถ่ายทอดให้กับศิษย์พี่รองเจิ้งหลิ่งหง

แต่ศิษย์พี่รองผู้ประจบประแจงนี้กลับแอบถ่ายทอดให้กับศิษย์น้องไท่ยวี่เจี๋ย และไท่ยวี่เจี๋ยก็ถ่ายทอดให้กับเสี่ยวฟาน ทำให้วิชานิ้วทำลายหยกกลายเป็นไพ่ตายอย่างหนึ่งของเสี่ยวฟาน

จี้อู่ฉางเคยเห็นเสี่ยวฟานใช้วิชานี้หลายครั้ง แม้ในใจจะอิจฉา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้!

วิชานิ้วทำลายหยกไม่ใช่วิชาของสำนักฉางเซิง แต่เป็นวิชาที่เมิ่งไฉ่หงได้มาระหว่างการผจญภัย

ภายหลังเมื่อเมิ่งไฉ่หงเห็นเสี่ยวฟานใช้วิชานิ้วทำลายหยก ก็โกรธมาก บีบถามที่มาของวิชา

แต่เสี่ยวฟานมีผู้อาวุโสที่ห้าถังอี้หยวนคุ้มครอง จึงไม่เป็นอะไร สุดท้ายคนที่ถูกลงโทษมีเพียงศิษย์พี่รองเจิ้งหลิ่งหงคนเดียว

เจิ้งหลิ่งหงสมกับเป็นคนประจบจริงๆ ไม่ว่าอาจารย์จะบีบคั้นอย่างไร ก็ไม่ยอมเปิดโปงไท่ยวี่เจี๋ย!

เพราะเรื่องนี้เอง เมิ่งไฉ่หงจึงไม่ชอบเจิ้งหลิ่งหง ทำให้เจิ้งหลิ่งหงหม่นหมองมาตลอด

ในที่สุดด้วยความรู้สึกผิดต่ออาจารย์ จึงออกไปผจญภัย หวังจะหาวิชาระดับเดียวกันมาถวายอาจารย์เพื่อชดเชยความผิด

แต่วิชาระดับชั้นดินเช่นนี้ไม่ใช่ผักปลาที่จะหาได้ง่ายๆ จะไปหาได้ที่ไหนกัน

หลังจากไท่ยวี่เจี๋ยตาย หัวใจของเจิ้งหลิ่งหงเต็มไปด้วยความแค้น จึงเข้าไปในพื้นที่ลับแห่งหนึ่งเพื่อสำรวจ สุดท้ายพบอันตรายจนร่างแตกวิญญาณดับ!

บัดนี้วิชานิ้วทำลายหยกอาจารย์ถ่ายทอดให้กับตน ทุกอย่างจะต้องเปลี่ยนไป!

จี้อู่ฉางครุ่นคิดครู่หนึ่ง หลังจากเข้าใจวิธีฝึกวิชานิ้วทำลายหยกอย่างถ่องแท้แล้ว จึงเริ่มฝึกฝน

รุ่งเช้าวันต่อมา จี้อู่ฉางกระโดดลงมาจากหลังคาบ้านของตน ในดวงตาทั้งสองมีพลังสีม่วงเวียนวน

"ระบบ ลงชื่อ!"

[เสียงดัง! ลงชื่อที่ยอดเขาเล็กแห่งสำนักฉางเซิงสำเร็จ รางวัลคือพลังหนึ่งปี! ค่าโชคชะตา +1]

เมื่อได้ยินเสียงของระบบ จี้อู่ฉางได้แต่ยิ้มขื่น

นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาลงชื่อที่ยอดเขาไผ่น้อย และทุกครั้งรางวัลจากการลงชื่อก็น้อยลงทุกที!

ครั้งหน้าที่ลงชื่อ คงไม่มีรางวัลแล้ว

จี้อู่ฉางนำพลังวิเศษอันบริสุทธิ์นี้เข้าสู่อวัยวะภายในทั้งหมด จากนั้นตรวจดูหน้าจอระบบ!

[เจ้าของร่าง: จี้อู่ฉาง]

[วรยุทธ์: ขอบเขตฝึกลมปราณขั้นที่เจ็ดขั้นสูงสุด]

[รากฐาน: ชั้นกลางระดับพื้นดิน]

[ค่าโชคชะตา: 782]

[ความสามารถพิเศษ: ไม่มี]

[ภารกิจระบบ: ไม่มี]

เมื่อเห็นว่าค่าโชคชะตาสะสมมาได้เจ็ดร้อยกว่าแล้ว จี้อู่ฉางก็เอามือซ้ายลูบคาง

ในช่วงนี้ เมื่อจี้อู่ฉางว่าง เขาก็จะคอยศึกษาระบบ

พูดตามตรง เขายังศึกษาไม่เข้าใจว่าจะใช้อย่างไร

ทันใดนั้น จี้อู่ฉางนึกถึงหมัดระเบิดสายฟ้า ดวงตาทั้งสองก็เปล่งประกาย

"ระบบ ข้าสามารถใช้ค่าโชคชะตาฝึกวิชานิ้วทำลายหยกได้หรือไม่?"

[เจ้านาย แน่นอนว่าได้ วิชานิ้วทำลายหยกเป็นวิชาชั้นกลางระดับพื้นดิน ต้องใช้พลังมาก!]

[ใช้ค่าโชคชะตา 500 จะทำให้วิชานิ้วทำลายหยกเข้าขั้นเล็กน้อย เจ้านายจะใช้หรือไม่?]

จี้อู่ฉางได้ยินแล้วก็ชะงักไป รีบพูดว่า "ระบบ เจ้าจะหลอกข้าหรือ ทำไมราคาสูงเช่นนี้?"

[เจ้านาย หากเจ้าฝึกวิชานิ้วทำลายหยกตามปกติ อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งปีถึงจะเข้าขั้นเล็กน้อย!]

[เจ้าลองเปรียบเทียบดู ค่าโชคชะตา 500 ยังจะสูงอยู่หรือ?]

จี้อู่ฉางได้ยินแล้วขมวดคิ้ว ที่ระบบพูดมาก็ถูก

เมื่อคืนแม้เขาจะฝึกทั้งคืน แต่ยังจับหลักการไม่ได้เลย การจะฝึกจนสำเร็จ ต้องใช้เวลาไม่น้อยจริงๆ

ในขณะนี้ จี้อู่ฉางลังเลแล้ว

"ระบบ ข้าจะต้องทำอย่างไรจึงจะคัดลอกวิชา วิชาต่อสู้ วิชาลับ อายุขัย รากฐาน และอื่นๆ ของผู้อื่นได้?"

[เจ้านาย ระบบจะตรวจสอบโดยอัตโนมัติ คัดกรองสิ่งที่เป็นประโยชน์กับเจ้านาย แล้วจะแจ้งเตือนเจ้านาย!]

[เนื่องจากค่าโชคชะตาของเจ้านายในตอนนี้น้อยเกินไป ค่าโชคชะตาเหล่านี้เก็บไว้ก่อนดีกว่า ไม่เช่นนั้นภายหน้าเจอของดีเข้า ก็ได้แต่ปล่อยผ่านไป!]

ได้ยินเสียงระบบแล้ว จี้อู่ฉางถึงกับชา นี่เขาถูกระบบดูถูกแล้ว! ทำให้จี้อู่ฉางรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก

[ระบบขอเตือนเจ้านายว่า เจ้านายยังมีโอกาสจับรางวัลอีกหนึ่งครั้งที่ยังไม่ได้ใช้นะ!]

ในตอนนี้เอง เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้จี้อู่ฉางสะดุ้ง เขาลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ!

"ระบบ จับรางวัล!"

เสียงของจี้อู่ฉางดังขึ้น ในดวงตาทั้งสองฉายแววร้อนแรง

เขาเฝ้ารอด้วยความตื่นเต้น ไม่รู้ว่าการจับรางวัลครั้งแรกจะได้อะไร

[ติ๊ง จับรางวัลสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีกับเจ้านายที่ได้รับโอกาสหยั่งรู้หนึ่งครั้ง เวลาครึ่งธูป!]

[เตือนเจ้านายว่า ในช่วงการหยั่งรู้ เจ้านายสามารถตรวจสอบร่างกายของตน ค้นหาข้อบกพร่อง และแก้ไขข้อบกพร่องได้!]

จี้อู่ฉางได้ยินแล้วก็ดีใจเป็นล้นพ้น

เมื่อวานเขาเพิ่งบอกอาจารย์เมิ่งไฉ่หงไปว่า วรยุทธ์ของตนพุ่งทะยานขึ้นเพราะการหยั่งรู้ คิดไม่ถึงว่าวันนี้การหยั่งรู้จะมาถึงจริงๆ!

ไม่ลังเลแม้แต่น้อย จี้อู่ฉางรีบนั่งขัดสมาธิ ร่างของเขาพลันเกิดสภาวะลึกลับขึ้นในทันที

จี้อู่ฉางรู้สึกทันทีว่าพลังจิตของเขาเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า พันเท่า เจตจิตของเขาขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว ราวกับยักษ์สูงร้อยจั้ง

จี้อู่ฉางตาเบิกโพลง จากนั้นก็นึกขึ้นได้ทันที นี่ไม่ใช่โอกาสในการค้นหาข้อบกพร่องของตนเองหรอกหรือ?

คิดได้เช่นนี้ จี้อู่ฉางจึงรีบใช้พลังจิตตรวจสอบร่างกายของตน และพบปัญหามากมายจริงๆ

(จบบท)