บทที่ 19 - คุณท้องลูกของเขาเหรอ?

บทที่ 19 - คุณท้องลูกของเขาเหรอ?

อวี๋จือจือเรียกชื่อเขาออกมา

"คุณต้องเบามือหน่อยนะ..."

"แดร็กคูลา"

ตอนอยู่ในงานเลี้ยง เธอไม่กล้าทัก แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน พวกเขาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ กลิ่นอายบนตัวผู้ชายคนนี้เหมือนกับตอนอยู่ที่โบสถ์เปี๊ยบ เธอจำไม่ผิดแน่

แดร็กคูลาชะงักไป

พวกเขาต่างจำกันได้ แต่ไม่มีใครยอมเปิดโปงความจริง

เพียงแต่ เขาคิดไม่ถึง...

ว่าอวี๋จือจือจะเรียกชื่อเขาเบาๆ

เมื่ออยู่ต่อหน้าแดร็กคูลา อวี๋จือจือไม่มีความระแวงใดๆ ในสายตาเธอ แม้ฐานะของแดร็กคูลาจะดูลึกลับ แต่ว่า...

เขาไม่ใช่คนเลว

แถมหลังจากถูกเธอรังแก เขาก็ยังยอมให้อภัยเธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวเจ็บ อวี๋จือจือคงจะคิดว่าเขาเป็นบาทหลวงผู้ทำพิธีจริงๆ ไปตลอด...

เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่โบสถ์ งั้นเธอก็จะปิดปากเงียบ กลืนทุกอย่างลงท้องไปให้หมด

ในเวลานี้ ตัวเมียตัวน้อยตรงหน้า เหมือนกระต่ายน้อยที่หลงเข้าไปในฝูงหมาป่า และกำลังร้องขอความคุ้มครองจากเขา

...ควรถามเธอก่อน

ฆ่าเธอทิ้งไปทั้งแบบนี้ ในใจแดร็กคูลากลับเกิดความรู้สึกทำไม่ลงขึ้นมา

ตั้งแต่เขาเกิด แบกรับชะตากรรมกอบกู้ชาติ ตลอดเส้นทางอันแสนอันตราย เขาฆ่าสัตว์อสูรมานับไม่ถ้วน ศพกองเป็นภูเขา

ก่อนลงมือ แดร็กคูลาไม่เคยลังเล

แต่ครั้งนี้ เขาหยุดมือ

เขาค่อยๆ โน้มตัวลง

หลังจากทั้งสอง "เปิดอกคุยกัน" ระยะห่างก็ยิ่งใกล้ขึ้น

แดร็กคูลาดมกลิ่นที่ซอกคอของตัวเมียตัวน้อย "...วันนั้น ทำไมคุณถึงไปที่โบสถ์?"

พอพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของอวี๋จือจือก็เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"ขอโทษนะ ฉัน..."

เธอพูดไม่ได้

เรื่องระบบกำเนิดทายาท บอกใครไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าแดร็กคูลารู้ว่าตัวเองเป็น 【เป้าหมายการจีบ】 และอวี๋จือจือนอนกับเขา ก็เพื่อจะท้องลูกของเขา เกรงว่า...

เธอคงไม่ได้เห็นพระอาทิตย์วันพรุ่งนี้

"งั้นผมเปลี่ยนคำถาม"

แววตาของแดร็กคูลามืดลง "คนของตระกูล K สั่งให้คุณมาเหรอ?"

นี่มันอะไรกัน...

หรือว่าจะเป็นแผนสาวงาม?

ตัวเมียตัวน้อยส่ายหัวดิก

คางของเธอหลุดออกจากนิ้วมือเขา อวี๋จือจือมองผู้ชายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างจริงจัง พูดเสียงเบาว่า: "ไม่ใช่ค่ะ ไม่มีใครสั่งฉันทั้งนั้น คือฉันอยากเอง ฉัน...ฉันต้องการเอง!"

เธอเน้นคำว่า "ต้องการ"

"และก็..."

อวี๋จือจือค่อยๆ ดึงมือเขา มาวางไว้ที่หน้าท้องของตัวเอง "ฉันท้องแล้วค่ะ"

ผลการตรวจเพิ่งออกมาไม่นาน

ระบบตัดสินแล้วว่า ตอนนี้อยู่ในสถานะตั้งครรภ์

คำนวณเวลาดูแล้ว น่าจะติดตั้งแต่คืนแรกที่โบสถ์เลย

แดร็กคูลามองมือตัวเองที่วางอยู่บนหน้าท้องแบนราบของเธอ ชุดราตรีสีม่วงอ่อนนุ่มลื่น รัดรอบเอวบางที่กำได้ด้วยมือเดียว

อวี๋จือจือมองไม่เห็นสีหน้าของเขา

ได้ยินแต่เสียงเย็นชา

"หือ?"

แดร็กคูลาจ้องท้องของตัวเมียตัวน้อย อิจฉาจนแทบคลั่ง

"เพิ่งจะคลอดให้ ถัง ล็อค เค สี่ตัว นี่ก็ท้องลูกหมาป่าของเขาอีกแล้วเหรอ?"

ผู้ชายเงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอ มุมปากยกยิ้ม แต่แววตากลับไร้ความอบอุ่น

"ถ้าผมจำไม่ผิด ถัง ล็อค เค ยังถูกขังอยู่ใต้ดิน"

"คุณลงไปหาเขาทุกครั้งเลยเหรอ?"

"ในที่มืดมิดและหนาวเหน็บ..."

เสียงของเขาแฝงไปด้วยความโกรธที่แทบจะระงับไม่อยู่ "ผสมพันธุ์กับเขา?"

อวี๋จือจืออึ้ง

...ห๊ะ?

สมองเธอประมวลผลช้านิดหน่อย เอียงคอเล็กน้อย หูกระต่ายลู่ไปข้างหนึ่ง

อุ๊ย! เธอเข้าใจแล้ว!

อวี๋จือจือรีบอธิบาย "ไม่ใช่ค่ะ นี่ไม่ใช่ลูกของ ถัง ล็อค เค แต่เป็น...เป็นของคุณต่างหาก"

ประโยคหลัง เสียงเบามาก

เธอก็แค่รู้สึกเขิน

แดร็กคูลาอยู่ใกล้เกินไป

พอคิดถึงคืนนั้นที่โบสถ์ เธอก็รู้สึกอายม้วน

ไม่กล้าสบตาเขา

"ของผม?" แดร็กคูลาตะลึง

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ...

【เป็นไปไม่ได้!】

เมื่อหลายปีก่อน ผลตรวจบอกว่า ร่างกายของเขาไม่สามารถสืบทอดทายาทได้ หรือเรียกได้ว่าเป็นหมัน

"อื้ม~ ฉันก็เพิ่งรู้เมื่อวันนี้นี่เอง เดิมทีตั้งใจว่าจบงานพิธีแล้วจะไปหาคุณที่โบสถ์ ไม่คิดว่าจะเจอกับคุณก่อน"

"แดร็กคูลา ฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบังตัวตนนะ คุณก็รู้ วันนั้นคุณถาม ฉันก็ไม่ได้โกหกคุณ"

เธอพยายามอธิบาย

ตอนที่แดร็กคูลาถาม อวี๋จือจือแค่เงียบ

เธอไม่อยากโกหก

แต่ก็ไม่รู้จะบอกฐานะของตัวเองยังไง

โชคดีที่แดร็กคูลาก็ไม่ได้คาดคั้น

เขาทึกทักเอาเองว่า เธอเป็นแค่สาวใช้น้อย

แดร็กคูลาจ้องหน้าท้องของเธอเขม็ง เขาไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอท้องลูกสัตว์ของเขาจริงๆ

...เป็นไปได้ยังไง?

ในโลกนี้ ไม่มีตัวเมียคนไหนสามารถมีลูกให้เขาได้

แต่กระต่ายน้อยกลับบอกว่า...

เธอท้องแล้ว

แดร็กคูลาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

จิตสังหารที่มีมาแต่เดิมหายวับไปจนหมดสิ้น

หรือตั้งแต่วินาทีที่อวี๋จือจือเรียกชื่อเขา เขาก็ลงมือกับเธอไม่ลงอีกแล้ว

"แดร็กคูลา คุณจะอยู่ที่นี่อีกนานไหม? ฉันอยากรอให้ลูกคลอดออกมา แล้วมอบเขาให้คุณ"

นี่เป็นอาณาเขตของตระกูล K อยู่ดีๆ มีไข่อสูรโผล่มาอีกฟอง อวี๋จือจือพอจะซ่อนได้

แต่ถ้ารอจนไข่ฟักออกมาแล้วจะทำยังไง?

แดร็กคูลาไม่ตอบ

เขายังคงตกตะลึงกับข่าวนี้ จ้องท้องของตัวเมียตัวน้อยอยู่นานสองนานกว่าจะได้สติ

ผ่านไปพักใหญ่

เขาพึมพำ "คุณ...คุณจะให้เขาเป็นสามีของคุณเหรอ?"

อวี๋จือจืองง "ใครคะ?"

"ถัง ล็อค เค"

"ฉันไม่เคยคิด..." อวี๋จือจือตอบตามตรง

--ไม่เคยคิด?

แดร็กคูลาหันขวับมามองเธอ "คุณไม่ได้คิดจะจับคู่กับเขาเหรอ?"

"ชั่วคราว...ไม่..."

อวี๋จือจือเบนสายตาหนี เธอรู้สึกผิดนิดหน่อย

เรื่องจับคู่ เธอไม่เคยคิดเลย

มีระบบกำเนิดทายาทอยู่ เธอต้องจีบตัวผู้คนละคนกัน ถ้าต้องจับคู่กับทุกคน ที่บ้านคงไม่มีที่นอนพอดี

แถมตอนนี้เธอก็ยังไม่มีอาณาเขตของตัวเอง ไม่มีบ้านของตัวเอง ไม่มีบ้าน

ปราสาทนี้เป็นของตระกูล K เธอเป็นแค่แขก

มาพักชั่วคราวเท่านั้น

อารมณ์ของแดร็กคูลาเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เขาคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง...

ตัวเมียตัวน้อยท้องลูกของเขา และเธอก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับ ถัง ล็อค เค เพราะงั้น บางทีเธออาจจะยอมไปกับเขา?

ถึงแม้ว่า มีความเป็นไปได้สูงมากที่เธอกำลังโกหกเขา

แดร็กคูลาไม่อยากสืบสาวราวเรื่อง

เขารู้แค่ว่า เธอยอมพูดคำเหล่านี้กับเขา ต่อให้เป็นการหลอกลวง อย่างน้อยเธอก็ยอมลงทุนลงแรง

เห็นผู้ชายตรงหน้าเงียบไปนาน

อวี๋จือจืออดไม่ได้ที่จะเงยหน้าถาม "แดร็กคูลา ที่ฉันพูด...คุณเชื่อไหม?"

เห็นดวงตาเป็นประกายระยิบระยับของเธอ ที่มองมาอย่างคาดหวัง แดร็กคูลาใจอ่อนวูบ ก้มลงจูบที่ปลายจมูกเธอเบาๆ

"ผมเชื่อ" เสียงของเขานุ่มนวล

อวี๋จือจือยิ้มหวาน เธออยากจะก้มลงไปเก็บหนังสือ แต่ชุดราตรีไม่เอื้ออำนวย เลยได้แต่มองไปที่เขา

แดร็กคูลาย่อตัวลง เก็บหนังสือเก่าขึ้นมา

เขาคุกเข่าข้างหนึ่ง เงยหน้าขึ้น เห็นตัวเมียตัวน้อยก้มตัวลงมาเล็กน้อย มุมนี้ พอมองเห็นเอวบางที่ถูกรัดไว้ด้วยชุดราตรีสีม่วงอ่อน สายตาค่อยๆ เลื่อนขึ้น...

ภาพทิวทัศน์วับๆ แวมๆ ที่ปรากฏแก่สายตา ทำให้เขาลืมหายใจ

แดร็กคูลาค่อยๆ ยกมือขึ้น ส่งหนังสือเก่าคืนให้เธอ

[จบแล้ว]