บทที่ 40 น้ำขึ้นน้ำลง
บทที่ 40 น้ำขึ้นน้ำลง
บทที่ 40 น้ำขึ้นน้ำลง
"อะไรนะ!"
"เซียวหรานกลั่นลมปราณได้แล้ว?"
"ข้าอุตส่าห์บุกป่าฝ่าดงไปฆ่ามังกรวารีที่สระทะเลเหือดแห้งเพื่อเอาแก่นมังกรวารี (เจียวตาน) กลับมา เลือดโชกไปทั้งตัว แล้วเจ้ามาบอกว่าเจ้ากลั่นลมปราณได้แล้ว? ไม่ต้องการแก่นมังกรวารีแล้วงั้นเหรอ?"
ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษาภาพลักษณ์ยอดฝีมือต่อหน้าอิ๋นเยว่เจินเหริน หลิงโจวเยว่คงร้องไห้โฮไปแล้ว!
มองดูศิษย์หนุ่มรูปงามที่เปลือยล่อนจ้อน มีเพียงผ้าดำคลุมท่อนล่าง กับอาจารย์สาวสวยในชุดผ้าโปร่งสีม่วงที่ร่ายคาถามิติสีฟ้าอ่อนคลุมกาย หลิงโจวเยว่ก็ยกกาเหล้าขึ้นกระดกอึกๆๆ ไม่หยุด
เหล้าขมบาดคอ เลือดไหลรินในใจ
"ท่านบอกว่าเขากลั่นลมปราณได้เองระหว่างต่อสู้?"
พอแน่ใจว่าไม่ใช่เพราะการผ่าตัดของอาจารย์ แต่เป็นเซียวหรานที่ทำได้เอง หลิงโจวเยว่ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง
แต่ก็อดตกตะลึงไม่ได้... นี่มันเทพเจ้าชัดๆ!
พอได้ฟังอิ๋นเยว่เจินเหรินเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน นางยิ่งมั่นใจว่าตัวเองเก็บสมบัติล้ำค่าได้แล้วจริงๆ
วันเดียวเข้าใจจิตสั่นพ้อง สามวันบรรลุกลั่นลมปราณขั้นสมบูรณ์ ทักษะการดำรงชีพทุกอย่างเต็มแม็กซ์ ผลการผ่าตัดยังระบุว่าร่างกายเขาแทบไร้ขีดจำกัด จิตใจแน่วแน่จนต้องตัดชีพจรวิญญาณถึงจะสลบ...
ท่านแม่ไม่ได้โกหกข้า!
ข้ากำลังจะได้เห็นการกำเนิดของพระเจ้า และพระเจ้าองค์นี้ยังเป็นลูกศิษย์ข้าอีกด้วย
นั่นหมายความว่า ไม่ใช่พระเจ้าที่ควบคุมข้า แต่ข้าต่างหากที่ควบคุมพระเจ้า!
กำไรเห็นๆ!
คิดได้ดังนั้น นางก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย
แต่พอนึกถึงแก่นมังกรวารีที่อุตส่าห์ไปเสี่ยงตายเอามา กลับไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร ก็อดน้อยใจไม่ได้
"แก่นมังกรวารีไม่ได้ไร้ประโยชน์นะ"
อิ๋นเยว่เจินเหรินส่ายหน้ายิ้ม ดวงตาคู่งามฉายแววเมตตา
"แก่นมังกรวารีสามารถบดเป็นผง แล้วซึมซับเข้าสู่ตันเถียนของเขาได้"
หลิงโจวเยว่ยังคงถือกาเหล้าค้างไว้ นางเพิ่งเคยได้ยินวิธีนี้เป็นครั้งแรก
"ท่านอาจารย์อย่าหลอกข้านะ"
อิ๋นเยว่เจินเหรินกล่าวจริงจัง:
"ถ้าไม่มีแก่นมังกรวารี ต่อให้เซียวหรานจะมีพรสวรรค์และร่างกายดีเลิศแค่ไหน อย่างน้อยต้องฝึกอีกสามปี ถึงจะมีโอกาสขึ้นสู่สุสานกระบี่ เพื่อทำพิธีรับกระบี่ แต่ตอนนี้มีแก่นมังกรวารีแล้ว เวลานั้นจะลดเหลือแค่สิบวัน แถมเขายังจะได้กระบี่ประจำกายที่ดีกว่าเดิมด้วย"
พูดจบ นางก็นำสากบดยาที่เตรียมไว้ออกมา บดแก่นมังกรวารีจนละเอียดเป็นผง แล้วใช้น้ำยาสีแดงละลายผงยานั้นบนฝ่ามือ ก่อนจะสอดมือเข้าไปในท้องน้อยของเซียวหรานอีกครั้ง
หนึ่งก้านธูปผ่านไป นางก็สามารถซึมซับผงแก่นมังกรวารีเข้าสู่ตันเถียนของเซียวหรานได้จริงๆ ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ผนังตันเถียนอย่างมาก โดยไม่เกิดผลข้างเคียงใดๆ...
หลิงโจวเยว่อ้าปากค้าง
เพิ่งรู้ว่าท่านอาจารย์รอแก่นมังกรวารีจากนาง ถึงยังไม่ยอมจบการผ่าตัด
ฮือๆ ท่านอาจารย์รักข้าจริงๆ ด้วย...
หลิงโจวเยว่อยากจะซุกหน้าลงกับอกอาจารย์แล้วอ้อนเหมือนเด็กๆ
น่าเสียดายที่นางโตแล้ว ไม่ใช่เด็กน้อยในวันวาน แต่เป็นผู้เฒ่าคุมกฎกระบี่ที่แข็งแกร่งกว่าอาจารย์หลายเท่า และยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง
นางกลายเป็นที่พึ่งของคนอื่นไปแล้ว จะกลับไปพึ่งพิงอาจารย์อีกไม่ได้
หลังผ่าตัดเสร็จ อิ๋นเยว่เจินเหรินเรียกชุนวาชิวฉานมาช่วยหามเซียวหรานไปแช่น้ำยาเพื่อห้ามเลือดและฟื้นฟูร่างกายที่บ่อออนเซ็น
"ปัญหาของเซียวหรานจบแล้ว ทีนี้ตาเจ้าบ้าง"
อิ๋นเยว่เจินเหรินเช็ดเหงื่อที่คอ สวมชุดคลุมสีฟ้า บรรยากาศกลับมาเคร่งขรึมสง่างาม ไร้ซึ่งความยั่วยวนเหมือนก่อนหน้านี้
หลิงโจวเยว่ทำท่าไม่ยี่หระ
"ข้ามีปัญหาอะไร?"
อิ๋นเยว่เจินเหรินชี้ไปที่ต้นขาของหลิงโจวเยว่ เลือดไหลเป็นทางยาวจากต้นขาลงสู่ข้อเท้า นองพื้นเป็นกองเล็กๆ สีแดงสด
"เลือดเจ้า"
"เลือดมังกรวารีน่ะ"
"คิดว่าจะหลอกข้าได้เหรอ?"
"เรื่องเล็กน่า"
อิ๋นเยว่เจินเหรินถอนหายใจ:
"สระทะเลเหือดแห้งสมคำร่ำลือจริงๆ ขนาดเจ้ายังต้องใช้วิชากระบี่วารีผันผวน (ไทด์) ถึงจะเอาแก่นมังกรวารีมาได้ ถ้าใช้วิชานี้บ่อยๆ ประจำเดือนเจ้าจะมามากและถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายหยุดไม่ได้ ต้องทรมานกับระดูเหมือนคนธรรมดาทุกเดือน"
"ไม่เป็นไรหรอก เสียเลือดบ้างจะได้สร้างเม็ดเลือดใหม่"
"นี่เป็นปัญหากายาวารีผันผวน รักษาด้วยวิชาแพทย์ไม่ได้ นอกจากจะได้สมุนไพรในตำนานที่หายากสุดขีด ไม่งั้นอาจารย์ก็ช่วยไม่ได้"
หลิงโจวเยว่เบ้ปาก
"ข้ากินเหล้าเยอะก็ต้องฉี่บ่อยเหมือนกัน เรื่องแค่นี้จะแก้ทำไม ไม่ถึงตายสักหน่อย"
อิ๋นเยว่เจินเหรินส่ายหน้า
"ถ้าไม่แก้เรื่องนี้ เจ้าอาจจะไม่มีวันบรรลุระดับผสานร่างกายได้เลยตลอดชีวิต"
หลิงโจวเยว่แย้ง
"แทนที่จะห่วงเรื่องนั้น ห่วงโลกดีกว่าไหม... โลกนี้จะอยู่ถึงวันที่ข้าบรรลุระดับผสานร่างกายตามปกติหรือเปล่าก็ไม่รู้?"
นี่ไม่ใช่คำถามที่หมอจะตอบได้
"เจ้าพูดถูก เราจะเดินตามรอยเดิมไม่ได้อีกแล้ว... เหมือนกับวิธีผ่าตัดที่ข้าใช้เมื่อกี้ ถ้าเป็นคนทั่วไปคงตายไปแล้ว แม้แต่เซียวหรานก็เกือบจะไม่รอดเหมือนกัน"
"เอ่อ..."
หลิงโจวเยว่พูดไม่ออก
"เดี๋ยวข้าจะให้เจ้าแช่น้ำยาห้ามเลือดก่อน พอดีเซียวหรานเพิ่งผ่าตัดเสร็จ ก็กำลังแช่น้ำยาห้ามเลือดอยู่ที่บ่อออนเซ็นเหมือนกัน พวกเจ้าแช่ด้วยกันเลยแล้วกัน"
"พรวด—"
หลิงโจวเยว่พ่นเหล้าใส่อิ๋นเยว่เจินเหรินจนเปียกโชก
"ข้าชอบผู้หญิงก็จริง แต่ท่านจะมองข้าเป็นผู้ชายไม่ได้นะ!"
อิ๋นเยว่เจินเหรินเช็ดเหล้าออกจากตัว
"เห็นใจข้าหน่อย การผ่าตัดเมื่อกี้ข้าเหนื่อยที่สุดแล้ว ให้พวกเจ้าแช่ด้วยกันช่วยประหยัดแรงข้าได้เยอะ"
หลิงโจวเยว่จนปัญญา จำต้องพยักหน้าตกลง
"จริงสิ อย่าบอกเขานะว่าข้าไปสระทะเลเหือดแห้งเอาแก่นมังกรวารีมาให้"
อิ๋นเยว่เจินเหรินสงสัย
"ทำไมล่ะ?"
หลิงโจวเยว่ตอบ:
"โบราณว่ารักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี ถ้าเขารู้ว่าข้าดีกับเขาขนาดนี้ เดี๋ยวจะได้ใจ หางชี้ฟ้า แล้วต่อไปจะยังเคารพปรนนิบัติข้าเหมือนเดิมรึ?"
อิ๋นเยว่เจินเหริน:
"..."
...
สลบไปสองวันสองคืน เซียวหรานพลาดแชตกลุ่มไปเยอะ
ยังไม่ทันตื่นดี จิตสำนึกก็ดำดิ่งลงสู่แหวนดำโดยสัญชาตญาณ
พลาดแชตสดไม่เป็นไร มีประวัติแชตให้อ่าน
สมเป็นกลุ่มกู้โลก... ระบบจัดการดีเยี่ยม
ในคืนที่เย่ฝานตาย
นอกจาก [หมอกน้อย] [หนุ่มรูปงาม] [ร่างแยก] [ไม่มีเงินไสหัวไป] สี่คนที่ร่วมวงสนทนาแล้ว ยังมี [เต๋าคือเต๋า] และ [ข่าวลือ] มาร่วมแจมด้วย
หลังจากไว้อาลัยกันพอหอมปากหอมคอ ก็เริ่มมีความเห็นแตกแยก
[ข่าวลือ: ข้าบอกแล้วว่าวิชาแปลงกายเป็นโยวหมิงมันเชื่อถือไม่ได้ คราวหน้าถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ ลองพิจารณาวิชาหุ่นเชิดกลไกใหม่ล่าสุดของอาณาจักรเสินอู่ดูบ้างสิ]
[หนุ่มรูปงาม: ถ้าทุกคนใช้หุ่นเชิดกลไก แล้วเจ้าแอบฝังลวดลายวิญญาณพิเศษไว้ในหุ่น สุดท้ายทุกคนในกลุ่มไม่กลายเป็นหุ่นเชิดของเจ้าหมดเหรอ?]
[ข่าวลือ: จะใส่ร้ายคนอื่น ก็ดูด้วยว่าตัวเองมีค่าพอให้ทำหุ่นเชิดหรือเปล่า]
[หนุ่มรูปงาม: ปากดีนักนะ ในกลุ่มมีผู้อาวุโสอยู่นะเว้ย]
ตอนนั้นเอง คนที่เงียบมาตลอดก็พูดขึ้น
[เต๋าคือเต๋า: ข้าไม่ใช่หุ่นเชิด และไม่ใช่ผู้อาวุโส เอาอย่างนี้ไหม ข้าจะนัดให้พวกเจ้าสองคนมาเจอหน้ากัน แล้วตกลงกันให้รู้เรื่องไปเลย?]
[หนุ่มรูปงาม: ข้าหุบปากก็ได้]
[ข่าวลือ: ขอโทษ]
เซียวหรานดูออกว่า [ข่าวลือ] น่าจะเป็นคนของอาณาจักรเสินอู่ และดูจะไม่ถูกกับ [หนุ่มรูปงาม]
ส่วน [เต๋าคือเต๋า] น่าจะเป็นคนที่มีบารมีสูง พูดจามีน้ำหนัก ไม่ใช่แค่ไกล่เกลี่ย แต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง
อาจจะเป็นยอดฝีมือ!
ต่อมา ก็เป็นการถกเถียงเรื่องฆาตกร
[หมอกน้อย] นึกขึ้นได้ว่าวันนั้นค่ายกลพิทักษ์เขาของสำนักจงจื้อเปล่งแสงห้าสี
คุยกันไปคุยมา สรุปไม่ได้ว่าใครฆ่าเย่ฝาน แต่ที่แน่ๆ เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับศิษย์สืบทอดคนใหม่ของยอดเขากระบี่
บวกกับที่หลิงโจวเยว่ทำตัวผิดปกติ บุกเดี่ยวไปหามังกรวารีที่สระทะเลเหือดแห้ง แสดงว่าศิษย์คนนี้ต้องมีความลับที่ไม่ธรรมดา
แม่เจ้า!
เซียวหรานคิดในใจ ข้ายังไม่ออกจาสำนักเลย ก็โดนเดาทางถูกไปกว่าครึ่งแล้ว กลุ่มบ้านี่น่ากลัวชะมัด
ต่อจากนี้ [หมอกน้อย] ที่อยู่แถวสำนักจงจื้อ รับหน้าที่สืบข่าวเซียวหราน
คนแถวนี้ อาจจะแฝงตัวเข้ามาในสำนักฝ่ายนอกได้...
ต้องระวังตัวหน่อยแล้ว
เซียวหรานเลื่อนดูประวัติแชตต่อ ทันใดนั้นจิตก็กระตุก ในที่สุดก็เจอข่าวอาจารย์!
สายข่าวหน้าเงินคนเดิม เก็บตังค์อีกรอบแล้วบอกว่า:
[ไม่มีเงินไสหัวไป: หลิงโจวเยว่สมเป็นยอดฝีมือ ใช้วิชากระบี่วารีผันผวนในตำนาน สังหารมังกรวารีหมื่นปี ชิงแก่นมังกรมาได้ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกครึ่งวันนางน่าจะออกจากสระทะเลเหือดแห้ง]
เซียวหรานถอนหายใจโล่งอก
ท่านอาจารย์เก่งจริงๆ!
ส่วนเจ้า [ไม่มีเงินไสหัวไป] นี่ข่าวไวขนาดนี้ มีความเป็นไปได้เดียว: มันอยู่ที่เมืองหุ้นตุ้น
ในกลุ่ม ทุกคนต่างทึ่งในความเก่งกาจของอาจารย์ สรรเสริญเยินยอกันยกใหญ่ มีเพียงคนเดียวที่เห็นต่าง
[เต๋าคือเต๋า: ตอนเรียนที่สำนักศึกษา ข้าเคยเจอนางไม่กี่ครั้ง นึกว่านางจะบรรลุระดับผสานร่างกาย หรือแม้แต่ระดับมหายานได้สบายๆ ภายในพันปี ไม่นึกว่าอายุยังน้อยก็ถึงขีดจำกัดแล้ว จะสู้กับมังกรวารีระดับผสานร่างกายยังต้องใช้วิชากระบี่วารีผันผวน... เชียนจวินจื่อใกล้จะหมดอายุขัย ผู้เฒ่าคุมกฎกระบี่ก็หยุดอยู่แค่ระดับแยกจิตวิญญาณ ดูท่าสำนักจงจื้อคงอยู่ได้อีกไม่นาน]
กลุ่มเงียบกริบทันที
เจ้านี่ ตาแหลมคมเกินไปแล้ว!
เคยเรียนที่สำนักศึกษา ตอนนี้แฝงตัวอยู่ในสมาพันธ์เต๋าหรือเปล่า?
กลุ่มบ้านี่เสือซ่อนมังกรจริงๆ
อ่านข้อความครบทุกบรรทัด เซียวหรานถอนจิตออกจากแหวนดำ พบว่าตัวเองนั่งแช่อยู่ในบ่อสมุนไพรอีกแล้ว
ผิวน้ำมีหมอกจางๆ ลอยอยู่
ชุนวาชิวฉานไม่อยู่แล้ว
แทนที่ด้วย หญิงสาวเปลือยเปล่าที่นั่งแช่น้ำอยู่ฝั่งตรงข้ามห่างไปสามฟุต
ท่ามกลางหมอกจางๆ กลิ่นเหล้าหอมอ่อนๆ ลอยมาจางๆ มองเห็นลาดไหล่ขาวเนียนและเนินอกอวบอิ่มที่จมลงในน้ำได้อย่างเลือนราง...
—ท่านอาจารย์!