บทที่ 10 - คลินิกเฟิ่งเซียน

บทที่ 10 - คลินิกเฟิ่งเซียน

หลังจากจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อย เฉินเล่อเต้าก็รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เขาสามารถนั่งพักผ่อนได้บ้างแต่เขาก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาควักเงินออกมาเพื่อเตรียมไปซื้อของใช้ส่วนตัวใหม่ทั้งหมด เพราะเขาไม่ถนัดใช้ของร่วมกับคนอื่น

ลุงจางที่เห็นผู้เช่าคนใหม่กำลังจะออกไปซื้อของก็รีบเสนอตัวไปช่วยนำทางด้วยความกระตือรือร้น ความมีน้ำใจของเจ้าบ้านคนนี้ทำให้เฉินเล่อเต้าแอบขอบคุณในใจที่เลือกเช่าบ้านหลังนี้ เขาเพิ่งมาถึงเซี่ยงไฮ้การมีคนในพื้นที่ช่วยบอกพิกัดร้านค้าต่างๆ ถือเป็นเรื่องดีมาก

ลุงจางซึ่งเป็นคนขับรถย่อมรู้จักทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้ดีไม่แพ้คนลากรถถีบเลยทีเดียว

เมื่อได้ของครบและจัดวางที่บ้านใหม่เรียบร้อยแล้ว เฉินเล่อเต้าก็นึกถึงโจวมิ่งเซียน คุณหมอวัยกลางคนผู้มีอารมณ์สุนทรีที่เขาเจอในรถไฟ ก่อนแยกกันโจวมิ่งเซียนได้ทิ้งที่อยู่คลินิกไว้ให้เขา

"ลองไปดูหน่อยดีกว่าว่าคลินิกเขาเป็นยังไง เผื่อวันหลังเจ็บไข้ได้ป่วยจะได้มีที่พึ่งแบบไม่ต้องเสียเงินเยอะ" เขาคิดติดตลกตามประสาคนอยากหาเพื่อน

เขาหยิบกระดาษที่จดที่อยู่มาดู ลายมือปากกาหมึกซึมที่สวยงามของโจวมิ่งเซียนทำเอาเขาแอบอิจฉา ลายมือของเขาเองในยุคนี้คงเทียบไม่ติดฝุ่นเลยจริงๆ

เขาเดินออกมาเรียกพวกรถลากหน้ารั้วบ้าน "พี่ชาย รู้จักคลินิกเฟิ่งเซียนไหมครับ"

ตอนแรกที่เห็นชื่อนี้เขาแอบนึกในใจว่าเจ้าของคลินิกคงเป็นแฟนพันธุ์แท้ลิโป้แน่ๆ แต่ความจริงมันคือการเอาชื่อเพื่อนรักสองคนมารวมกันต่างหาก

รถลากวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยจนเฉินเล่อเต้าเริ่มมึนหัว ในที่สุดก็มาจอดหน้าตึกแถวที่มีป้ายชื่อ "คลินิกเฟิ่งเซียน" แขวนอยู่อย่างเรียบง่าย

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเข้าไป เขาก็เห็นเหตุการณ์วุ่นวายที่หน้าร้านเสียก่อน

"ยายแเก่! ไม่มีเงินแล้วใครสั่งให้มาตั้งแผงตรงนี้ ไม่รู้หรือไงว่าแถวนี้พวกพี่จินเขาคุมอยู่น่ะ!"

พวกลูกน้องนักเลงในชุดเสื้อกั๊กสีดำกำลังล้อมกรอบยายแก่คนหนึ่งที่มาตั้งโต๊ะเล็กๆ ขายเกี๊ยวน้ำริมทาง ยายแก่คนนั้นใส่เสื้อผ้าปะชุนดูซอมซ่อ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวขณะประคองถ้วยเกี๊ยวไว้ในมือ

หนึ่งในกลุ่มนักเลงคนนั้นหน้าคุ้นๆ เสียด้วยสิ... ที่แท้ก็คือพี่คุนที่เขาเจอที่สถานีรถไฟนั่นเอง พี่คุนกำลังนั่งซดเกี๊ยวน้ำอย่างสบายอารมณ์โดยไม่จ่ายเงินสักแดง แถมลูกน้องยังคอยข่มขู่เอาเงินจากยายแก่เพิ่มอีก

"นายท่าน ได้โปรดเถอะค่ะ วันนี้ฉันยังขายไม่ได้เลยสักชามเดียว" ยายแก่เสียงสั่นเครืออ้อนวอนคนรุ่นลูกรุ่นหลานที่ข่มเหงเธอ

เฉินเล่อเต้าที่มองมาจากที่ไกลๆ ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาไม่ชอบเห็นคนแก่โดนรังแกแบบนี้เลยจริงๆ

ภายในคลินิกเฟิ่งเซียน โจวมิ่งเซียนกับเพื่อนหมอที่ชื่อหลู่เฟิ่งเห็นเหตุการณ์ผ่านหน้าต่างพอดี โจวมิ่งเซียนที่ปกติจะดูเป็นคนนุ่มนวลตอนนี้กลับมีสีหน้าเคร่งเครียดและขุ่นมัว

"พวกสวะนี่มันไม่เลิกจริงๆ!" เด็กรับใช้ในคลินิกที่ชื่อเสี่ยวหลิวทนไม่ไหว คว้าไม้กวาดเตรียมจะพุ่งออกไปจัดการ

"หยุดนะเสี่ยวหลิว อย่าบุ่มบ่าม!" โจวมิ่งเซียนรีบคว้าแขนไว้ "พวกมันมีพวกเยอะ ออกไปตอนนี้ก็มีแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆ"

"แล้วเราจะปล่อยให้มันรังแกยายแก่อยู่อย่างนี้เหรอครับ!" เสี่ยวหลิวกัดฟันกรอดด้วยความอัดอั้น

หลู่เฟิ่งซึ่งเป็นคนในพื้นที่มองเหตุการณ์ด้วยความปลง "ในเซี่ยงไฮ้มันเป็นแบบนี้แหละเสี่ยวหลิว กฎหมายมันมีไว้สำหรับคนมีเงินเท่านั้น คนอย่างพวกเราทำอะไรไม่ได้มากหรอก"

"แต่เราจะอยู่เฉยๆ ได้ยังไง" โจวมิ่งเซียนถอนหายใจยาว "เสี่ยวหลิว นายไปแอบออกทางประตูหลังนะ หาอะไรมาปิดบังหน้าไว้หน่อยแล้วค่อยไปสั่งสอนพวกมัน แต่อย่าให้ใครจำได้ล่ะ"

แต่ก่อนที่เสี่ยวหลิวจะทันได้ขยับตัว โจวมิ่งเซียนก็เห็นใครบางคนเดินลงมาจากรถลากและตรงเข้าไปหาพวกนักเลงพอดี

"เดี๋ยวก่อนเสี่ยวหลิว! ไม่ต้องไปแล้ว ดูนั่นสิ ชายหนุ่มที่ผมเคยเล่าให้ฟังน่ะเขามาถึงแล้ว" โจวมิ่งเซียนเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าเรื่องนี้ต้องจบลงด้วยดีแน่นอน

เฉินเล่อเต้าเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะของพี่คุนพร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"กินเกี๊ยวอร่อยไหมครับพี่คุน"

พี่คุนที่กำลังซดน้ำซุปถึงกับสำลักเมื่อเห็นหน้าเฉินเล่อเต้า แววตาที่เคยหยิ่งยโสหายวับไปกลายเป็นความตื่นตระหนกเข้ามาแทนที่

[จบตอน]